Çok ilginç bir deneyim yaşadık, yaşattık; benim gibi balık hafızalı biri için oldukça net her an, her görüntü; silinene kadar da fotoğraflara bakmayasım var...
Ağzımı her açtığımdaa başka düşünceleri dile getiriyor, bazen öyle bazen böyle... Hayat boyu her koşulun beni darlayacağı bir açığı bulma potansiyeli olan ben, kendimden korkar oldum. 1 yıl öncemle 1 yıl sonram arasındaki fark "hayat işte" denilenin karşılığı mı, benim balık olmamla mı alakalı, tamamen benimle mi alakalı??
Geçen yıl Nisan ayında tanıştığım şimdidin "kocacığım"ı ile yepyeni bir hayata başladık, çok eğlendik, çok güldük, çok üzüldük ama becerdik. Bu süreçte gözlemlenecek çok insan, anlaşılmaya çalışılan çok durum oluyormuş, biz de adeti bozmadık, hepsine bir bir takıldık.
Nikah salonunda hissettiğim duygu başkaydı, önümdeki tül parçası insanları görmeme engel oluyordu; belki bilinçaltı görmek istemiyordu, belki görülenler yetmiyordu; duvağın kalkamsı ile dünya aydınlandı; bu sevinç çığlığımı doğurdu, beyimin bedeni tepki verdi; ters tepti, sakince kendini everdi...
Güzel oldu, güzel olduk; yılların ahbapları, sesleri, görüntüleri yoktu, sonrasında da yoktu, hala yoklar. Bazen 28 yıl ne biriktirdim acaba diyorum, ne kaldı geriye?
Tüketim toplumuyuz ya, ben tüketim arkadaşıyım, tüketip harcamışım, bırakmamışım, böyle günde görüyormuş insan, anlıyormuş.
Biz güzel olduk, işte böyle olduk...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder