Blog nasıl izlenir?

Etrafımdaki entel dantel insanların yaptığı işleri, yazdığı yazıları, çektiği fotoğrafları küçümseme hastalığına tutuldum; 1 yıl önce U2 konser öncesi bir gavur görevlinin ona su götürdüğüm için, bana " bu kız şahane" demesinden kelli, şahane bir insanım ben:)

Dün alakasız bir departmanda çalışan birinin işten çıkarıldığını ama istifa etmiş gibi lanse ettiğini gördüm, içimdeki pislik hemen "tırmala" dedi.

-Hayırlı olsun, ayrılmışsınız
-Evet çok mutluyum ( bombokum ama çaktırmayacağım)
-Belli, süper gözüküyorsunuz. ( Gayet sinirli ve cadı gözüküyorsun)
-Evet bütün arkadaşlarım ayrıldığım günden beri güldüğümü söylüyor. (ahh yavrum, o sinirden)
-Süper! bir süre dinlenirsiniz
-Tabi tabi hemen tatile çıkacağım ( hah Garantiden işsizlik parası alırsam tabi)

-Bye
-Byeeeee

Hayatımızı çoğu zaman böyle geçiriyoruz gerçi ama işte bazen insanın dalga geçesi geliyor; benim alt metnimi de siz okuyun artık :)

Düşünüyordum bir blog nasıl ve neden takip edilir diye? etrafımdakilerin yazıları beni hiç tatmin edemiyor, her bilgiye çabucak ulaştığımızdan olsa gerek, kimse ilginç gelmiyor; ego "en ilginç sen olmalısın" diyor, ama gel gör ki darmadağın beden ve ruhtan anca bunlar çıkıyor; iç savaş başlıyor; ben ile üst ben arasında yani...

dedikodu mu yapsam, yemek tarifi mi yazsam, Temel fıkraları mı anlatsam, içsel bunalımları mı, kendini geliştirmenin 80 milyon yolunu mu çözsem?

Bilemedim...Bilesim gelmedi; en iyisi ben yemek tariflerinin Nazlı versiyonu ile, tahammülün Kadir biçimini işleyeyeim...

Bir ara, bir zaman...

Karnı-Yarık

İsmi ne kadar rahatsız edici di mi? Patlıcanın karnı mı olur ayrıca? madem öyle gözleri nerede hani??

Karnıyarık da diğer hatalı yemeklerimden biri olarak yemek tariflerimde yerini aldı.

Bu sefer 1 tarif üzerine patlıcanları pijama denilen çizgili hale getirip, yağda kızarttım; elim, gözüm, kaşım heryerim yandı, çok kızdım.

Bir gün önceden yapılmış bolonez sostan kalan kıymayı da patlıcan içi için değerlendirdim ve çok mutlu oldum.

3 patlıcanı kızardıktan sonra "karnından" yardım, bir gün önceki makarna sosunu döktüm, üzerine salçalı sulu sos; fırına koydum 15 dak sonra piştiler.

ince balık etli patlıcanlar obezite hastalarına döndü, fırında doğurdu, kocaman oldu.

tabaklara koyduk, afiyetle yemeye başladık amma velakin tombul göbekli patlıcanlar iyi kızarmamış, siyah kısımları pek bir saçma oldu ama genel olarak lezzetten yırttım:)

meğer hata bende değil, tombul patlıcandaymış, daha cılız daha uzun patlıcan almalıymışım, yani Bey'in öyle alması gerekiyormuş, gördüğünüz gibi ben şahaneyim, suç beyimde ve tombiş patlıcanlarda :)

Zeytinyağlı tane biberli dolma

Bir konsept diye oturduk yine ama olmadı, sözlü fkirlerimi uçurabiliyorum ama yazılı da sınıfta kalıyorum, aklımdaki yazıya geçtiği an "puffff" herşey darmadağın oluyor.

Şimdi ben geçen gün zeytinyağlı biber dolması yapmaya karar verdim ve 3 ayrı tarif alıp, kendi bildiğimi okudum. Dolmaları itina ile doldurdum, arası boş kalınca patates koydum (yalan söyledim, Kadir akıl etti.) düdüklü de 20 dak pişirdik.

Bey akşamına yedi, bayıldı; "ama karabiber çok olmuş, kuş üzümü olsa daha tatlı olur" dedi.

iyi de ben bir avuş kuş üzümü koymuştum, nasıl tatlı olmaz hala??

yok canım hayır, kuş üzümü yerine tane karabiber koymadım, koymamalıyım...!!! off koydum; BİR AVUÇ TANE KARABİBER koydum...

ayıklanınca yeniyor ama, henüz sitem eden de olmayınca yiyoruz ailecek, severek...

Mekanlar Zamanlar

Yine üst üste denk gelince algım kayıverdi bu hallere.
-Hangi hallere
-İşte bu hallere...

Şimdi bazı mekanlar var, hayatınızda hiçbir anlamı olmayan, ilginizi çekmeyen; sonra çok sonra en özelleri, güzelleri, "en"leri yaşadığınız; tabi bazen de tam tersi. (Aynu insanlarda olduğu gibi; bu adam işime yaramaz deyip suratına bakmazsın ya, sonra eline düşersin...)

Kadir Has Üniversitesi'nin bir odasındayım; geçen sene bu saatlerde bu günlerde Akbank Caz için Kadir Has Üniversitesi Kurumsal İletişim departmanından bir yetkiliye ulaşmaya çalışıyordum. Şimdi, şu aralar tam da o odadayım; geçen sene farkına bile varmadığım, umurumda bile olmayan, alalade bir yer iken...

Üniversite çağlarım Beyoğlu, Asmalımescit çaycı Mesut'da geçti, Aksak dergisini çıkarıyorduk. Her haftasonu oradaydık, bir çay, bir bira, az poğaça, bol sigara yaşayıp gittik. Sonraları iş kadını vasfımla yürüdüm oralarda, öğle aramda nadir de olsa çay kahve içtim; Mesut Abi artık yoktu, ben de yoktum...

Lise 1 di sanırım, okulca Assos'da bir otele gittik, Eden Garden'mış adı, tam 13 sene sonra kocamla gittim, henüz kocam değildi ama eşimdi işte; o zamanın seslerini duydum, odamı anımsadım; arkadaşlarımı gördüm tek tek; gerçi facebook sağolsun, hepsini çokca görüyorum yine...

Ve evim, evimiz...Yıllarca gelip, gittim, bahçesinde oyun oynadım; bayramlarda el öptüm, şimdinin kapısının önünden öylesine geçtim, hiç kafamı uzatıp bakmadım ve şimdi huzurum, yuvam, nefesim oldu...

Nereden nereye diye bir laf vardır; bir de "ne oldum değil, ne olacağım" diye düşünecekmişsin ya; vallahi hepsi doğru billahi doğru. Diyeceksiniz nereden girdin bu kafaya??  Bu sabah Kadir Has koridorlarında yürürken geliverdi aklıma...Aslında daha çokca yazasım vardı, aklıma birsürü şey gelmişti ama yine ve yine UNUTTUM:(