sendromlar...

Hayalkırıklığı birkaç cümleyle anlatılmaz da geçmez de, bitmez de... ama bitmiş gibi yapmak çokca elimizde, hassas dönemlerde ise daha zor, bazen de istenmediğinden zor kadar zor!

midem her sorunla karşılaştığımda bana kazık atan ilk organim, sonra beyin uyuşması geliyor. ama mide öyle bir elegeçiriyor ki beni, alt-üst ediyor ve durduruyor; zaman- yaşananları- algıyı- umudu...

yine bir kriz sabahına uyandım; oysa iyi olmaktan, delirircesine mutlu olmaktan ve tüm bunlara şükretmekten bi hal olmuştum ama demek öyle değilmiş. ellerim ilk defa bomboş; bu bir karar, sonucuna katlanılması gereken bir karar. katlanabilir miyim? hiç sanmıyorum ama çözüm bazen boğulmaktan geçebiliyor.

çokca düşünüyorum; ilahi olan herşeyi çokca düşünüyorum ve diyorum ki; neden bu kadar yürekten dilememe rağmen, ters köşe oluyorum ? demek dilemiyorum, yani biir kandırma- kanma durumu var, öyle olmalı...

Öfkem sevgiyi alt etti; o da midemi, o da beynimi; beynim ise tüm ruhumu... bir bebek çok güçlü büyütülmeli, çok güçlü hissetmeli, tüm bedeni ve aklı ile sağlam durmalı. Sağlamlığını hissetmeli. Dünya öbür türlüsüne çok fazla çünkü... hassasiyet bu evren için artık gereksiz bir meziyet...

Duygusal zihin işte bu!!!

Hep başkalarının hikayelerini dinler ama aslında içine girip, hiç de empati yapamayız ya... Hatta aptal aptal yorumlarımız ile bir de saçmalarız ama aslında dünyanın en mantıklı cümlelerini kuruyor sanırız... ben o kadar çok yaptım ki bunu ve şu an biri yanımda bana akıl verse, empati yeteneğini kullansa, önce özür diler; akabinde suratına iki çakarmışım kadar hırçınım...

İçimdeki bir tür rahatlamı mı, hayal kırıklığı mı, başarısızlık mı; henüz adını koyamadım ama üzgün hissediyorum; yorgun ve kafamı yorgan altına gömecek kadar umutsuz... Neye karşı umut? bilmiyorum... Sanki aksi olsaydı, telaşlanıp, yine aynı şeyleri hissetmeyecektim!!!

Kendimle o kadar konuşur oldum ki, artık kendimi, duygularımı fark edemiyorum; öyleymiş gibi yapmaktan, öylesini kaçırıyorum...

Bir umut girdik bir yola; heyecanlıydım; rahattım, öyle sanıyordum ve birden herşey başka türlü oldu. Artık karmançorman bir haldeyim. Bu akşam tatil için yola çıkıyoruz; hem istedim, ben ayarladım, ben planladım ama şu an en son isteğim buymuş gibi bitkinim; sosyalleşesim de yok, gülesim de ağlayasım da... işin acı tarafı kalsam da kaldığım için aynı duyguyu yaşıyacağım. Nereye gidersem gideyim, ben ben olmaktan çıkamayacğım; içimdeki anlamsız kişiliği silip atıp, gerçeğe varamayacağım...

Hayalimdeki küçük elli, kıvırcık saçlı benliğim beni, ben onu istemedikçe istemeyecek, gelmeyecek. ben de oyunlarıma devam edeceğim. Gitmem gerekiyormuş gibi hissediyorum, her kafam attığında gitmem, sakinleştiğimde gelmem ve hiçbirşey yokmuş gibi devam etmem gerekiyormuş gibi, öyle mi bilmiyorum ama bu değil! o da değil, şu hiç değil!!!

Vicdan ile Ego arası bir duygu

Eylül ayı ölü ayı derler... Herkes sorgular; aptal cesareti gelir, kırar döker ve Ekim'e yeni bir başlangıç yapar...
Herkes mutsuz ve fazlasıyla mutsuz. Benimse hissettiğim duygu, geçmişimden gelen anılarımdaki vicdan ve egoda sıkışıp kalmış olmak...
Son yazımdaki gibi Beni Affet'i dinliyorum... Bazılarının beni fazlasıyla affetmesini istiyorum. Vicdanım yalvarırcasına, gözlere bakıp, "Affet" demek istese de, egom başka telden çalıyor... Kuyruk sıkışınca sığınılan geçmişte boğulmak için yanlış zaman... Hava yeterince depresif, ilgi fazlasıyla dağınık zaten. Ama başka bedenlere değen başka ellerin, gözlerdeki izlerin başka göz bebeklerinde parlamasının ne demek olduğunu anladım sanırım; ilahi adalet bana bunu bu tarafta gösterdiği için de mutlu olmalıyım ve didişmeyi bırakmalıyım...
Dün yıllardır görmediğim arkadaşıma ulaştım, sesini duydum; pırıl pırıldı... Başka bir kadının kocasını aldattığını, başkaca bir kadının ise kocasından boşanmadan, başkasından hamile kaldığını duydum, duydum da, algılayamadım. Cesaretlere bakmak, anlamak istedim ama sonra tarih izdüşümü hatırlattı, o cesareti yakınen tanıyanlardan değil miydim? İnsanın önüne arkasına bakmadan, hiç vicdan yapmadan, egosuna nasıl yenildiğini görmemiş miydim, yüreğime en ağır tecrübeyle?
Ben Aşk'ı anladığımı düşünüyorum, başka bedenlerde bulunan huzuru, aynı anda iki yürekte olabilmeyi anlıyorum, anlıyorum ama anlatamıyorum... Sabahattin Ali yazmış; her cümlesinde beni yıllaaar öncesine, o çocuk günlerimize götürmedi mi? kum tanesi kadar sevilen aşıklar değil mi Raif Bey? Hayat aslında sadece bütün aşk izlerinin toplamındaki resim değil de ne?
Vicdanım yönetemiyor üst beni, üst ben ise farkında değil ise realitenin, anlaşmalarını sağlamak lazım bu dünyada... Diğeri zaten meçhul