Bu aralar...

Facebook üyeliğini iptal edince; "ee seni nereden takip edeceğiz" serzenişleri arttı; madem öyle "arar, halimi hatrımı sorarsınız" dedim; ama anlaşılmadı sanırım:))

Alttaki yazıda yazdığı gibi belimde oluşan disk yırtığından dolayı epüdüral steroid iğne oldum, özetle yırtılan diskime kortizon verdiler; ağrılarım geçecekmiş; umutla bekliyoruz...

Operasyon Acıbadem Maslak hastanesinde oldu; ilk geldiğimiz günden beri nedense sinir oluyoruz bu hastaneye ve sinir oldukça da aradığımız doktorlar burada çıkıyor...Doktorumuz öğlen 14.30’da gelin; saat 15.30’da alırız dedi. Saat 14.50’de koluma kelebek takılmış, tamamen hazırdım ve henüz operasyona dakikalar vardı. Kolumdaki kelebek beni deli ediyordu. Saat 15.30’u da geçince benim bey kaynamaya başladı; hemşire de bütün saflığıyla önce “doktor henüz gelmemiş” dedi, sonra da “hasta bakıyor”. İnanamadık; kolumda 40 dakikadır kelebek, üzerimde önlük öylece bekletiyorlar; koca ACIBADEM MASLAK hastanesi...

Doktorum 15 dakika rotarla geldi, ve ameliyat masasına yattım, içeride neşeli bir hava, ben henüz ayık; derken ameliyatın yapılması için şart olan cihazın bozuk olduğu çıktı ortaya, ikincisi geldi; o da bozuk ve son şansımız 3.makina çalıştı ve beni ameliyathaneye girdikten 25 dakika sonra bayılttılar, uyandığımda doktorum belime yapılan işlemi ve resimlerini gösteriyordu, incecik iki şiş uzunluğunda iğneler sağ ve sol taraftan omuriliğimdeki yırtık diske girip, ilacı yaymıştı. Doktorum iki bacağını bir süre hissedemeyeceğimi söyledi ki hayal etmesi bile korkunç, bayağı üstüne basamadım.

Şimdi evde yatıyorum; sadece tuvalet ve yemek için kalkmama izin var. Sonrasında umarım herşey daha kolay olacak; hayatıma da bir sürü kısıtlama geldi, eğilmek yok, ağır kaldırmak yok, hafif kaldırmak yok; ayakta sabit durmak yok; çok oturmak yok; fiziktedavi, yüzme ve yoga ile beli, sırtı güçlendirdikten sonra normale daha yakın olacakmışım...

Facebook olsaydı ameliyat resimlerini koyardım ama maalesef yok...

Geçmiş olsun...

EPİDURAL STEROİD ENJEKSİYONU

  

Genel bilgi:

Epidural steroid enjeksiyonu ; boyun , kol , bel ve bacak bölgelerinde sinirlerin sıkışmasına ve uyarılmasına bağlı olarak gelişen ağrıları geçirmek için kullanılan cerrahi-dışı bir girişimsel ağrı tedavisi uygulamasıdır. Disk fıtıkları ( bel- boyun fıtığı ) , disk kayması ve dar omurilik kanalı gibi durumlarda ağrıyı kontrol altına almak için kullanılır. Epidural enjeksiyon ile hasarlı olan spinal sinir etrafına epidural aralık aracılığıyla etkisi uzun süren bir depo steroid ve erken dönemde rahatlamayı sağlaması ve sonrasındaki refleks aktiviteyi önlemesi için de lokal anestezik içeren bir ilaç karışımı yapılır.

Epidural steroid uygulamasının etkisi hastadan hastaya değişmekle beraber problemin başlamasından sonraki ilk altı ay içinde yapılan müdahalelerde semptomları yeni başlamış hastaların %80-90’ ında düzelme sağlanır ve ileri tedavi gerektirmezler; daha geç olgularda % 50-70 hastada 2 ay ile 1.5 yıl ve üzerinde bir süre rahatlama sağlanır.

Epidural steroid enjeksiyonunun amacı ağrıyı gidererek hastanın normal yaşamına dönmesinin ve gerekiyorsa fizik tedavi ve egzersiz programına ağrısız katılmasının sağlanmasıdır. 

Epidural steroid enjeksiyonu nedir?

Enjeksiyon uzun etkili bir depo steroid ve bir lokal anestezik ajan içerir. Epidural aralık aracılığıyla ilaç , sıkışmış veya etkilenmiş olan spinal sinire ulaşarak o bölgedeki yangı ve ödemi azaltarak sinir üzerindeki baskı ve etkileşimi ortadan kaldırmak suretiyle ağrıyı giderir.

Girişim , devamlı radyolojik görüntüleme altında C-kollu skopi kontrolü ile 2 teknik uygulanarak yapılır :

1) İnterlaminar teknik : Omurganın ortasından girilerek ilaç epidural aralığa yapılır. İlaç , sinirlerin çevresine serbest olarak dağılır.  

   

2) Transforaminal teknik : İlaç , problemli olan spinal sinirin omurgadan çıktığı delikten bir iğne ile girilerek etkilenen sinirin etrafına yapılır. Tedavi için hedeflenen sinire yönelik bir girişimdir.

Kimlere epidural steroid enjeksiyonu yapılabilir?

Boyun , kol , bel ve bacak ağrısı olan hastalar epidural steroid enjeksiyonundan fayda görebilir. Girişim özellikle aşağıdaki durumlarda faydalıdır:

1) Disk fıtığı = Omurlararası diskin jelimsi iç çekirdeğinin diskten dışarı fıtıklaşarak bel- boyun sinirlerine baskı yaptığı hastalar.

2) Spondiloliz – Spodilolistezis = Omurganın alt ve üst eklemleri arasında kırık , zayıflama ve kaymaya bağlı ağrısı olan hastalar.

3) Dar omurilik kanalı - Spinal Stenoz = Omurilik kanalında ve spinal sinir kanalında sinirin sıkışmasına bağlı olarak özellikle yürümekle ağrısı olan hastalar.

  

Epidural steroid enjeksiyonunu kim yapar?

Epidural steroid enjeksiyonu , C-kollu skopi kontrolü altında epidural ve transforaminal girişimleri uygulayıp , tüm tıbbi takibini yapabilecek yeterlilikte ağrı tedavi eğitimi almış olan anestezi uzmanları tarafından ameliyathane koşullarında tamamen steril ve aseptik koşullar altında gerçekleştirilir. 

Epidural steroid enjeksiyonundan önce ne yapılmalı?

Girişim gününde başlayan veya daha öncesinden başlamış olan grip , sinüzit veya benzeri bir enfeksiyonunuz varsa yahut sebebi saptanmamış da olsa yüksek ateşiniz varsa girişimden önce mutlaka doktorunuza bildiriniz.

Aspirin® , Coraspin® gibi kan sulandırıcı ilaçlar ve gingko biloba içeren Tebokan® , Bilokan® türü ilaçlar 10 gün önceden kesilmeli.

Özel durumlarda kullanılan pıhtılaşma önleyici ilaçlar ( Coumadin® , Plavix ®) da size bu ilaçları kullanmanızı öneren hekimle görüşüp hekim onayını almanızın ardından en az 1 hafta önceden kesilmeli.

Girişimin 5 saat öncesinden itibaren tamamen aç ve susuz kalmanız ; herhangi bir katı-sıvı gıda , su ve çay almamış olmanız gerekmektedir. Eğer devamlı olarak kullanmanız gereken kalp , şeker veya tansiyon ilacı varsa doktorunuzla görüşerek ilaçları nasıl almanız gerektiğini sorunuz.

Girişim günü mevcut en son tarihli görüntüleme yöntemi ve filmleri ( MR – EMG – Tomografi ) beraberinizde getiriniz.

Mutlaka size eşlik edebilecek bir refakatçi ile geliniz , yalnız gelmeyiniz. 

Epidural steroid enjeksiyonu nasıl yapılır?

Epidural steroid enjeksiyonunun amacı , ilacı ağrıya sebep olan bölgeye en yakın noktaya ulaştırmaktır. Girişim tamamen steril ve aseptik olarak ameliyathanede ve ameliyat koşullarında , C-kollu skopi ile sürekli görüntüleme altında yapılır. Girişim sırasında genel anesteziye , yani , hastanın narkoz ile uyutulmasına gerek yoktur. Uygulama yaklaşık olarak 10 – 45 dk. sürer.

1.Aşama: Hastanın hazırlanması

Girişim günübirlik bir uygulamadır ,yani , hastaların çok büyük bir kısmının girişimden önce veya girişim sonrasında hastanede yatmasına gerek olmaz. Hasta girişim saatinden 15 dakika önce gelerek girişim için hazırlanır.

Hastanın günlük kıyafetleri çıkartılarak bir önlük giydirilir. Hasta ameliyathaneye alınır. Eğer transforaminal girişim tekniği uygulanacaksa hasta girişimin yapılacağı özel masanın üstüne yüzüstü yatırılır. Karın altına bel kavsini düzeltmek için ince bir yastık konulur. İnterlaminer teknik ile girişim uygulanacak hastalar ise yan yatırılırlar.

Anestezi uzmanı tarafından kan basıncı ve kan oksijen düzeyleri monitörler aracılığıyla devamlı takip edilir. Anestezi uzmanı tarafından hastaya sakinleştirici ve kaygı giderici ilaçlarla sakinleştirme - sedasyon yapılır. Girişim yapılacak bel-boyun bölgesi antiseptik bir solüsyon ile birkaç kez silinerek cilt mikroplardan arındırılarak temizlenir. Girişim bölgesi steril ameliyat örtüleri ile örtülür ve 2. aşamaya geçilir. 

2.Aşama: Girişimin uygulanması

Girişim yapılacak bölge ince bir iğne ile uyuşturulur. Bilgisayar destekli C-kollu skopi ile devamlı görüntüleme altında özel iğne ile ciltten enjeksiyon yapılması planlanan bölgeye girilir , iğne devamlı görüntüleme altında epidural aralığa ilerletilir.

Transforaminal tekniğin uygulandığı bazı durumlarda stimulatör kullanılarak hedeflenen sinire yakınlık , iğnenin ucundan verilen düşük elektrik akımını hastanın hissettiği düzeye göre ayarlanır. Bu sırada hasta bacağında elektriklenme ve atma şeklinde bir hareket hissedebilir. Her iki teknikte de iğnenin yerini ve ilacın yayılımını doğrulamak için çok düşük miktarda , röntgen altında görülme özelliği olan radyo-opak madde verilir. İğnenin en uygun pozisyonu doğrulandıktan sonra ilacın enjeksiyonuna başlanır. Hasta bu sırada bel kısmında hafif bir dolgunluk ve baskı hissedebilir. Enjeksiyon bittikten sonra iğne çıkartılarak girişim sonlandırılır.  

Girişimden sonra ne olur?

Hasta 1- 3 saat derlenme odasında istirahat ettirilir. Enjeksiyondan sonra belde ağrı ve girişimin yapıldığı bacakta geçici bir uyuşma ve ağrı olabilir. Girişimden sonra azalan veya geçen ağrı 4-6 saat içinde tekrar başlayabilir. Bu durum lokal anesteziğin etkisinin ortadan kalkmış olmasından kaynaklanır. Uzun etkili steroidin asıl etkisi 24-48 saat içinde tam istenilen düzeye gelir ve hastanın ağrısı 12-24 saat içinde ortadan kalkmaya başlar.

Girişim günü istirahat önerilir. Sonraki 2 gün de beli ve boynu aşırı zorlayacak hareketlerden kaçınılmalıdır. Hasta kullanmakta ağrı kesicilere devam eder. 2 hafta sonra kontrole gelir.

Sonuçlar nasıldır?

Şikayetleri aylar içerisinde başlamış , erken dönemde müdahale edilen hastaların % 70 - 90’ ında olumlu cevap alınır ; mühim bir kısmında şikayetler tamamen ortadan kalkabilir. Hastanın gösterdiği cevaba göre girişim 2 hafta sonra tekrarlanabilir ama 1 ayda 2’ den fazla enjeksiyon önerilmez. Hastalarda 6 ay ile 2 yıl ve daha fazla bir süre iyilik hali sağlanabilir.

Girişim sonrası bel ve boynunu koruyan , egzersiz ve fizik tedavi hareketlerini yapan hastalarda çok daha tatmin edici ve uzun süreli sonuç alınır. 

Kimlere Epidural steroid enjeksiyonu yapılmaz?

Aşağıda tanımlanan hastalara girişim yapılmaz;

1) Girişim döneminde aktif enfeksiyonu olan ,
2) Gebe olan veya olma ihtimali olan ,
3) Kanama , pıhtılaşma bozukluğu olan ,
4) Girişim bölgesinde enfeksiyonu olan ,
5) Girişim yapılmasını kabul etmeyen hastalara girişim yapılmaz. 

Riskler nelerdir?

Şeker hastalığı olan hastalarda 1-2 hafta şeker düzeninde bozulma gözlenebilir, ek ilaç gereksinimi nadiren gerekebilir.

Epidural steroid enjeksiyonu yapılan hastalar içerisinde literatürlere göre 40-60 bin hastada bir sıklıkta enfeksiyon görülme ihtimali mevcuttur ama girişimi ameliyathanede mutlak steril koşullarda gerçekleştirmek suretiyle ve alınan ek önlemlerle bu olasılık en düşük düzeye çekilir.

Çok nadir olarak geçici başağrısı olabilir. Sinir hasarı da çok nadir görülen bir durumdur.

Kullanılan steroide bağlı olarak vücutta sıvı tutulması olabilir. İlk hafta mümkün olduğunca tuzsuz diyetle bu durumun önüne geçilebilinir.

BU DA BENİM TWITTER.IM OLSUN...

***Kilo almak ne kadar zevkli ise vermek o kadar işkence ya; vallahi öyle...

***İnsanların küstahlığına gülümseyebilmeye bayılıyorum.

***Veda ederim, kendimi de vezir ederim...

**Beklemekten nefret ettikçe, bekleyesim artıyor...

*Bütün herşeyi benim olumsuz mıknatısım çekmiyosa ben de ne olayım? (bu bir soru!!!)

*Biri televizyondaki aptallıkları durdursun; mal insanları hepten mal yapıyorlar.

**Bizim insanımız vallahi kokuyor, hem de çok pis kokuyor; otobüsler leş gibi, minibüsler çöplük, taksiler idare eder; biz gittikçe ruhumuz gibi daha da pisleniyoruz.

***Çok konuşan, çok korkan mıdır?

**Kutsal huzur, varıcam sana...

BODY WORLDS

“BODY WORLDS, kendimizi görme biçimimizi dünyada hiçbir müze deneyiminin yapamayacağı şekilde değiştirir” demiş Body Wolds web sitesi. Bence de doğru demiş, hiçbir müze deneyimi derken, yüksek müsaadenizle ben kendilerini de katıyorum.

Yoğun talep üzerine uzatılan Body Worlds sergisine en sonunda biz de gidebildik; öncesinde tatsız bir yağmur, soğuk hava, Namlı’da yenilen gereksiz sandviç enerjimi düşürmüş olabilir ama bey ile girilen “vestiyer var mı, yok mu” iddiasından galip çıkmak neşemi yerine getirdi ve mekana giriş yaptık. Herhangi bir Perşembe günü akşam 18.00’de boş olacağına emin olduğum sergi tıka basa doluydu; yerdeki halıda güzergahı belirleyen bir ok aradım ama yoktu; camekanlı bölümlerde “LÜTFEN YASLANMAYINIZ” uyarısı kalabalıktan gözükmüyor olsa gerek, herkes üzerine uzanmış, heceleye heceleye verilen bilgileri okuyordu. Kibarlıktan ölecek biz, kimsenin tepesine çıkmayalım diye kenardan kenardan bakmaya, anlamaya çalıştık ama nafile; ikimizinde sinirleri hafif etkilenmeye başlamıştı.

Sergilenen bedenleri anlamak için biraz tıp bilgisine ihtiyaç var bence, -çok zor ama- keşke rehberlik edebilecek birileri olsaymış. Öylece baktık geçtik, bu arada organlarımın çoğunun yerini bilmediğimi farkettim ama bu bende bir cahilllik duygusu yaratmadı nedense. At ve özellikle zürafa insandan daha ilgi çekebiliyormuş, özellikle zürafanın kalbi çok büyükmüş.( ben de oradaydım ama eğilip altına bakamadım)

Serginin sonunda video odası vardı ve Plastinasyon sistemini gösteriyordu, oldukça ilgi çekiciydi ama serginin başında onu göstermeleri, biz gezenlerin daha bilinçli olmasını sağlayabilirdi; bu biraz “fill in the blanks” olmuş; önce gezin, hafızaya koyun; video izledikten sonra kafadaki boşlukları doldurun. Velhasıl onu da izlemek, belediye otobüsünde Sarıyer-Eminönü hattında sıkış tepiş gitmekten farksızdı, oldukça düzensiz ve kalabalıktı. Çıktığımızda gözlerim ısrarlar bir görevli aradı, içeride düzeni sağlayan, ara ara ziyaretçileri kibar dille uyaran, orayı bilen, işi bilen vs vs ama sadece elinde vileda bezlerle, camlardaki parmak, burun izlerini silen temizlikçiler ve vestiyerde donmaktan kaskatı kesilmiş hostes kızlar vardı. 1 saat gezilmesi öngörülen sergiden 25 dakika da, pek birşey anlamadan çıktık.

Eyvah blog okunuyor!!!

Blog yazayım ama okunmasın büyük yalan; blog adresini msn.de duyurup, sonra da “aaa nereden biliyorsun”  triplerine bayılıyorum...dolayısıyla kendime bayılıyor oluyorum, ama yalan tabii....

İlk yazımda da bahsettiğim gibi bir konusu olmayan bir blog olduğu için aklıma geleni yazmak zevkli, takipçin ne kadar az, o kadar özgürsün, bir nevi dijital günlük; sosyal ağda paylaşmazsam çatlarım ama “hayır ben içime döndüm” paradoksunun adı; aaa blogun adı Paradox olabilirmişJ

Yarın itibari ile yeni dediğim o hayata başlıyor gibiyim, herşey keskin bir şekilde değişmeyecek tabi, bir süreç olacak, o süreci sağlıklı atlatabilmek ve bu sürede kilo almamak için bir sürü planım var; ama bunlardan biri koşarken blog yazmak olacak; ben koşucam, biri yazacak; ben yazacağım, biri koşacak ama bana faydası olmayacak tabiiiJ

Özetle bolca yazmak niyetindeyim, aklıma gelen, gözüme çarpan, yüzüme çarpan ne varsa yazacağım...Blog okunuyor bilinci hep yerinde olacak....

Restoran-Mağaza Sendromu

Sinemadan sonra başı çeken diğer sendromum da mağaza ve restoranlardaki “kalitesiz” personel sorunsalı. O kadar uzun zamandır dikkatimi çekiyor ki artık hastalıklı bir şekilde mağazaya bu önyargı ile giriyorum ama her seferinde haklı çıkıyorum. Hatta sadece ben de değil, özellikle ablam olmak üzere çoğu kişi bu durumdan oldukça şikayetçi.

Beyimle beraber fazlaca dışarıda yemek yediğimiz için algımız bu yönde oldukça gelişti, “canımız ne istiyor”dan çok, neresi iyi hizmet veriyorsa oraya gitmeye karar veriyoruz, çünkü ikimizinde suratsız, kaba, küstah personele hiç tahammülümüz yok. Size bu başlık içinden en ilginç olanları yazacağım.

Dayımın rahatsızlığından dolayı Florance Nightingale hastanesine gittik, tahlil ücretini ödemek için vezneye gittim ve işlemler başladı; veznedeki arkadaş “size %15 indirim yaptım, taksi parası yaparsınız” dedi. Uzun süre algılayamadım ama suratındaki gülümseme beni çabucak kendime getirdi, kendisi gerçekten bana hoş bir şaka yaptığını zannedecek kadar densiz ve terbiyesizdi. Tabi hemen şefine şikayet ettim ama kadın da o kadar şaşırdı ki, özür dilemekten başka birşey diyemedi.

Yine bir akşam beyimle İstinye Park’daki Mezzaluna’ya gittik, çok severiz, yemekleri lezzetlidir. Oturduk, siparişimizi verdik, yanımıza da genç bir grup geldi ve sadece içecek siparişi verdi; sonrasına çok dikkatli bakmadım ama garsonun bağıra bağıra diğer garson arkadaşına şunu dediğini duydum “ gitsinler başka yere otursunlar, bir içecek için servis mi yapacağız.” Ağzımız açık kaldı, bu rahatlık nereden geliyor, nasıl cüret ediyorlar hiç anlamadık ve yine mutsuz mutsuz mekandan ayrıldık.

Beyim pipo içer, Emirgan’da hemen hemen her haftasonu gittiğimiz kahvaltı mekanında yine kahvaltı sonrası piposunu yaktı, bizimle sürekli ilgilenen bir garson var, çok severiz, saygılı ve kibar; biz gelince suratında bir gülümseme olur, biz de hep onunla muhattap oluruz. Beyimle sohbet halindeyken bir başka garson gelip, yüksek ses ve kontrolsüz bir tavırla “lütfen piponuzu söndürür müsünüz? Arka masa kahvaltı ediyor ve rahatsız oluyor” dedi. Eşim de gayet sakin “ o zaman içeri girsinler, burası açık alan” dedi. Ben de hemen arka masaya baktım, hayatımda gördüğüm en lanet suratlı bir baba ve gölgesinden bile korktukları belli olan bir anne ve oğlu vardı. Arabulucu ben, beyime hak versem de sıkıntı olmasın diye pipoyu söndürmesini rica ettim, büyük hata etmişim, mekanın işletmecisi bile bizden özür dileyip, “biz burada nargile satıyoruz, olur mu öyle saçmalık” dedi. Keşke bu tavrı o an ben de gösterebilseydim. Sabah kahvaltımız tatsız bitti, kalktık, gittik.

Yine İstinye Park, Zara’da bayram alışverişi yapıyoruz. Kabine girdim, almak istediklerimi deniyorum; bir anda bir ses “ kabinleri seri kullanalım”; ilk başta garip gelmeyebilir ama burası Zara ve böyle bir uyarının yapılacağı bir mağaza değil, yoğunluk nasıl olursa olsun, 100 TL vereceğim bir pantalonu üzerime giyip, 2-3 dakika düşünme hakkım olmalı diye düşünüyorum, ayrıca  bunu söyleyen görevlinin suratındaki “bıkkınlık ve nefreti” görmeliydiniz, deneme işlemine hızlıca son verip, mağazadan çıktık, yılbaşı yoğunluğu gerginliği dedik...

Bunun gibi onlarca hikaye var, burada sonlandırmak hayırlı olacak, zira takıntılı, problemli bir çift algısı oluşabilir, oysa alakası yok...

Sinema Sendromu

Sinema bir keyifdir, mısırını alır, koca perdede merek ettiğin filmi izlersin, ortalığı dağıtırsın, telefonun kapalı, yanında tanıdık, bildik, sevdiğin insanlar, güzeldir işte... Benim için ise sinemaya gitmek tam bir kabus oldu artık, salona girmeden terlemeye ve gerilmeye başlıyorum. Çünkü her seferinde sinirimi bozacak birileri oluyor ve umursamadan duramıyorum.

Benim bey de benden pek farksız değil, benim daha sinirli versiyonum sanırım. Gittiğimiz her sinemada evindeymiş gibi gürültülü konuşmaktan çekinmeyen, film sırasında filmi yorumlayan arkadaşlar hiç de az değil, oysa yukarıda yazmıştık, EVİNİZDE DEĞİLSİNİZ...salona girip, film başladığında fısıltılar azalıyor, sonra dikkat dağılıyor sanırım ki fısıltı kendini normal ses tonuna- genelde de erkek ses tonuna- bırakıyor. Kafamı kaldırıp pis pis bakıyorum, bazen –şiddetli gürültüde- “şşşşt” diyorum ve bir de bunun üstüne tartışma başlayacak gerginliği ile terliyorum. Özellikle beyim yanımdaysa -sinemada kavga geçmişi de olduğu için- sakinleştirici, alttan alıcı taraf ben oluyorum.

Son sinema maceramız da –filmin de uzun olması nedeniyle- oldukça gürültü vardı ve ikimizde sinirden gerim gerim gerildik. Sonra beyim arkada konuşanları kibarca uyardı ama beyefendi “ biz değil, arkadakiler konuşuyor” dedi. “ o zaman tamam, sorun yok” mu demek lazım? Neden bu kadar duyarsız ve umursamaz olduk ya da hep mi böyleydik diye çok düşünüyorum; “hiç adap, edep, terbiye kalmamış” diye babaanne lafları etmek istiyorum. Kızgınlığımı hiçbir sakin, erdemli ruh hali ile çözemiyorum, mantıklı bir açıklama yapamıyorum, bu insanlar yüzünden sinemeya gitmekten vazgeçmek İS-TE-Mi-YO-RUM...

ELİF ŞAFAK

Biri Elif Şafak için olumsuz konuşmuştu, ben de hiç bakmadan, okumadan onu da “ tü kaka” listesine eklemiştim, ta ki biri bana ısrarla AŞK kitabını oku diyene kadar. Eminim herkesin hayatında bir yer etti o kitap, hele kafası karışık, Mevlana’ya merak duyanlar için Tanrıça oldu Elif Şafak...

Kitabı okudum, tavsiye ettim, tavsiye ettiğim 3 arkadaşımla Konya’ya gittik, Mevlana’yı anlamaya çalıştık, bana fazla geldi, korktum çok, koşa koşa evime döndüm ama Elif Şafak bir merak konusu olarak hayatımda kaldı, sonra SİYAH SÜT.ü keşfettim, içim şişti, ruhum daraldı ama her kelimesine hak verdim, oysa ne anneyim, ne de anne adayı (onu da beceremedim) ama başıma geleceklere çok inandım, birebir yaşadım, hissettim.  Şimdi de FİRARPEREST elimde...Kendini anlatıyor, günlük tutmuş, yayınlamış gibi, bazı başlıkları ilgi çekici, bazılarını atlayıp geçiyorum ama ilginç olan okuduğum herşeye hakveriyorum, bak doğru söylüyor diyorum ama -çok komik- hala metroda kitabı çantamdan çıkarırken “ ahh insanlar neler diyorlar acaba” diyorum; ne komik bir özgüven eksikliği değil mi? bir  de “asi” mi diyordum kendime?

Özgeçmişini okuyunca bayağı özenilesi bir çocukluk ve gençlik geçirmiş gibi, güzel şehirler, güzel okullar; içi bilinmez tabi...Sanırım –özellikle SİYAH SÜT’den anladığım- tek kafa karışıklığı annelik döneminde olmuş, şimdi nedir, nasıldır bilinmez tabi ama en azından peş peşe kitap yazabildiğine göre çocukları büyümüş, bakıcıların eline bırakılabilir yaşa gelmiş gibi...

Bir yazar neden bu kadar ilgimi çeker emin değilim ama birikimine özendim, hep olmasını istediğim bir “seviyede” gibi hissettim. Sanırım işkoliklik olma ile aile, anne, ev kadını olma arasında yaşadığı buhran yakın geldi bana, hele ki pesimizm kutsal dininiz haline geldiyse...

YAZMAK ÜZERİNE

Sanırım her işten ayrılan insanın yaptığı gibi bir blog açıp, sıkıntımı gidermek adına birşeyler yazma modasına uyacağım. “Facebook’da çok vakit harcıyorum, pis tü kaka” politikasından yola çıkıp, havalı havalı üyeliğimi de kapattıktan sonra, bilgisayar benim için yeni ufuklara yelken açma aracı olmak zorunda kaldı. Umarım bu sefer başarılı olurum...

Uzun süre bloguma isim bulamamış olmam, gayet dağınık bir blog olacağının ilk işareti olsun size, ayrıca her aklıma geleni 3 dakika sonra da unuttuğum için artık buraya ne yazarım, nasıl yazarım, sıkılır, siler miyim hiç emin değilim. Uzun soluklu, neşeli, sağlıklı ve bolca ben’li bir site olması dileğiyle diyelim o zaman.

Bundan 10 yıl önce başlayan ve 5 yıl önce biten “ acaba ben ne olacağım?, acaba ben ne iş yapacağım?” kaygılarım bugün oldukça boyut değiştirdi ve aslında buna benzer sorularla tekrar gündeme geldi. Üniversitede felsefe okumuş biri olarak, tek kendimle ilgili kurabildiğim cümle “hareketli bir iş olsun, masa başı olmasın, yeni insanlar tanıyım” gibi başı sonu tanımsız ifadelerdi, nitekim tam da böyle bir işe başladım, basamakları en alttan aşındırmaya başladım, asi ruhum sakinleşti, boyun eğmeyi öğrendi, patron tanıdı, maaş aldı, saatlerine sadık kaldı, ama masa başı oturmadı, yeni insanlar tanıdı, tanıdı, tanıdı...

Tanıdıklarının bir faydası oldu mu diye sordum; “illa ki” dedim...Her tanıdık yeni bir kapı açtı, o başka kapı, o başka kapıyı kapattı, böyle aktı geçti; hayatımı böyle var edebileceğime o kadar emindim ki, hiçbir eleştiri kabul edilebilir değildi; ben “işimde kendimi kaybetmeyen, sakin, kendisine saygılı, hırpalamayan” bir çalışandım ta ki duvara toslayana kadar... Yüzleşmek kolay iş değil, asıl hırpalanmayı orada görüyorsun ama hangi hırpalanma bir insana bu kadar faydalı olur, gözünü açar, gönlünü açar bilmiyorum. Sakinleşip, tırmalamadan bakınca “ben kendime neler yapmışım” diye panikliyorsun, öyle bir panik ki, hemen kitap okunmalı, yogaya gidilmeli, konser izlenmeli, salatalık banyosu yapılmalı gibi “kendime döndüm” eylemlerine saldırıyorsun; demek ki azıcık daha açık bilince gerek var, bu da sanırım ikinci evre, daha sancılı, adım adım sana yaklaşan, yaklaşırken böceğe döndüğün nokta...

Bundan sonrasını bilmiyorum, yaşayıp göreceğim, adım adım kendime mi, bize mi, başkasına mı gidiyorum; göreceğim (z); tek hissiyatım içimdeki “yeni”nin heyecanı...Önceliklerimi sorduklarında cevap verememek vardı insanı ezen bitiren; şimdi ise yüzüme düşen iki tebessümle pat diye söylüyorum; şimdi en fazla o tebessümün kaybolmamasını diliyorum...

Bir de merak ediyorum; İnsan neden blog açar, oraya neden ruh halini yazar, neden insanlar okusun bekler; neden insan kendine yetemez?