Kayıp Şehir

Beni Affet...

Bugünümün arabesk şarkısı bu... Özcan Deniz ve Ragıp Savaş söylüyor, " Neredesin Firuze" filminden...

Dün Tunç Giritlioğlu'nu toprağa verdik, ondan tam 44 gün önce Bileyda Vural'ı, ondan 7 gün önce Fato Teyze'yi ve ondan da 1 gün önce ananemi, Huriye Aydaş'ı...

ondan da yıllar önce birsürü insanı...

Ananemin ölümüyle başlayan duygum çok ağır oldu, onunla son bir kez daha konuşmayı çok istedim, ne söyleyecektim bilmiyorum; hayatta olsa bu kadar ister miydim bunu onu da bilmiyorum...

Dün Tunç'u toprağa vermek de aynı duyguyu yarattı, neredeyse 2 yıl olacaktı, görmüyorum, konuşmuyorum, umursamıyorum...ama bu başkaymış; şimdi fotoğrafına bakınca garip hissediyorum, bana verdiği son öğütleri düşünüyorum; tebessüm oluyor... bunun yanında birsürü gırtlağına sarılacak konum var ama hiçbir önemi yok, kalmadı. aynı şekilde ananemde de hikaye aynı, hayattayken hiçbir sevgi esamemiz yoktu, şimdi ise kendisi yok

Tunç'la ananemi aynı kefeye koymak değil bu; durum durumu; genel bir hissiyat hali, yani ben de aydınlanan tarafın sebepleri...

Dün dedim ki birini sevip sevmemek, değer verip vermemek başkaymış, ama artık o kişi yoksa ben çokçokçok üzülüyorum... onlar gittiği andan itibaren onlara birsürü şey söylemek istiyorum; muhtemelen gittikleri için. kötü bir egoizm, acil destek istiyor bence...

kayıpları düşünüp, aklıma gelenlerdi, daha çokcası var ama kelimelere dökülmekte gerileme yaşıyorum; sosyal olmaktan öyle sıkıldım ki, sapıkca vaz da geçilemiyor...

hayatı güzel yaşamak lazım, dilediğin gibi, kandırmadan, kırmadan, yıkmadan, geçmeden... hayattayken umurumda deil ama her kepçe toprak da bunun acısını çok yaşayacağım; şimdiden Beni Affedin...