Eylül ayı ölü ayı derler... Herkes sorgular; aptal cesareti gelir, kırar döker ve Ekim'e yeni bir başlangıç yapar...
Herkes mutsuz ve fazlasıyla mutsuz. Benimse hissettiğim duygu, geçmişimden gelen anılarımdaki vicdan ve egoda sıkışıp kalmış olmak...
Son yazımdaki gibi Beni Affet'i dinliyorum... Bazılarının beni fazlasıyla affetmesini istiyorum. Vicdanım yalvarırcasına, gözlere bakıp, "Affet" demek istese de, egom başka telden çalıyor... Kuyruk sıkışınca sığınılan geçmişte boğulmak için yanlış zaman... Hava yeterince depresif, ilgi fazlasıyla dağınık zaten. Ama başka bedenlere değen başka ellerin, gözlerdeki izlerin başka göz bebeklerinde parlamasının ne demek olduğunu anladım sanırım; ilahi adalet bana bunu bu tarafta gösterdiği için de mutlu olmalıyım ve didişmeyi bırakmalıyım...
Dün yıllardır görmediğim arkadaşıma ulaştım, sesini duydum; pırıl pırıldı... Başka bir kadının kocasını aldattığını, başkaca bir kadının ise kocasından boşanmadan, başkasından hamile kaldığını duydum, duydum da, algılayamadım. Cesaretlere bakmak, anlamak istedim ama sonra tarih izdüşümü hatırlattı, o cesareti yakınen tanıyanlardan değil miydim? İnsanın önüne arkasına bakmadan, hiç vicdan yapmadan, egosuna nasıl yenildiğini görmemiş miydim, yüreğime en ağır tecrübeyle?
Ben Aşk'ı anladığımı düşünüyorum, başka bedenlerde bulunan huzuru, aynı anda iki yürekte olabilmeyi anlıyorum, anlıyorum ama anlatamıyorum... Sabahattin Ali yazmış; her cümlesinde beni yıllaaar öncesine, o çocuk günlerimize götürmedi mi? kum tanesi kadar sevilen aşıklar değil mi Raif Bey? Hayat aslında sadece bütün aşk izlerinin toplamındaki resim değil de ne?
Vicdanım yönetemiyor üst beni, üst ben ise farkında değil ise realitenin, anlaşmalarını sağlamak lazım bu dünyada... Diğeri zaten meçhul
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder