Hayalkırıklığı birkaç cümleyle anlatılmaz da geçmez de, bitmez de... ama bitmiş gibi yapmak çokca elimizde, hassas dönemlerde ise daha zor, bazen de istenmediğinden zor kadar zor!
midem her sorunla karşılaştığımda bana kazık atan ilk organim, sonra beyin uyuşması geliyor. ama mide öyle bir elegeçiriyor ki beni, alt-üst ediyor ve durduruyor; zaman- yaşananları- algıyı- umudu...
yine bir kriz sabahına uyandım; oysa iyi olmaktan, delirircesine mutlu olmaktan ve tüm bunlara şükretmekten bi hal olmuştum ama demek öyle değilmiş. ellerim ilk defa bomboş; bu bir karar, sonucuna katlanılması gereken bir karar. katlanabilir miyim? hiç sanmıyorum ama çözüm bazen boğulmaktan geçebiliyor.
çokca düşünüyorum; ilahi olan herşeyi çokca düşünüyorum ve diyorum ki; neden bu kadar yürekten dilememe rağmen, ters köşe oluyorum ? demek dilemiyorum, yani biir kandırma- kanma durumu var, öyle olmalı...
Öfkem sevgiyi alt etti; o da midemi, o da beynimi; beynim ise tüm ruhumu... bir bebek çok güçlü büyütülmeli, çok güçlü hissetmeli, tüm bedeni ve aklı ile sağlam durmalı. Sağlamlığını hissetmeli. Dünya öbür türlüsüne çok fazla çünkü... hassasiyet bu evren için artık gereksiz bir meziyet...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder