Hep başkalarının hikayelerini dinler ama aslında içine girip, hiç de empati yapamayız ya... Hatta aptal aptal yorumlarımız ile bir de saçmalarız ama aslında dünyanın en mantıklı cümlelerini kuruyor sanırız... ben o kadar çok yaptım ki bunu ve şu an biri yanımda bana akıl verse, empati yeteneğini kullansa, önce özür diler; akabinde suratına iki çakarmışım kadar hırçınım...
İçimdeki bir tür rahatlamı mı, hayal kırıklığı mı, başarısızlık mı; henüz adını koyamadım ama üzgün hissediyorum; yorgun ve kafamı yorgan altına gömecek kadar umutsuz... Neye karşı umut? bilmiyorum... Sanki aksi olsaydı, telaşlanıp, yine aynı şeyleri hissetmeyecektim!!!
Kendimle o kadar konuşur oldum ki, artık kendimi, duygularımı fark edemiyorum; öyleymiş gibi yapmaktan, öylesini kaçırıyorum...
Bir umut girdik bir yola; heyecanlıydım; rahattım, öyle sanıyordum ve birden herşey başka türlü oldu. Artık karmançorman bir haldeyim. Bu akşam tatil için yola çıkıyoruz; hem istedim, ben ayarladım, ben planladım ama şu an en son isteğim buymuş gibi bitkinim; sosyalleşesim de yok, gülesim de ağlayasım da... işin acı tarafı kalsam da kaldığım için aynı duyguyu yaşıyacağım. Nereye gidersem gideyim, ben ben olmaktan çıkamayacğım; içimdeki anlamsız kişiliği silip atıp, gerçeğe varamayacağım...
Hayalimdeki küçük elli, kıvırcık saçlı benliğim beni, ben onu istemedikçe istemeyecek, gelmeyecek. ben de oyunlarıma devam edeceğim. Gitmem gerekiyormuş gibi hissediyorum, her kafam attığında gitmem, sakinleştiğimde gelmem ve hiçbirşey yokmuş gibi devam etmem gerekiyormuş gibi, öyle mi bilmiyorum ama bu değil! o da değil, şu hiç değil!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder