“BODY WORLDS, kendimizi görme biçimimizi dünyada hiçbir müze deneyiminin yapamayacağı şekilde değiştirir” demiş Body Wolds web sitesi. Bence de doğru demiş, hiçbir müze deneyimi derken, yüksek müsaadenizle ben kendilerini de katıyorum.
Yoğun talep üzerine uzatılan Body Worlds sergisine en sonunda biz de gidebildik; öncesinde tatsız bir yağmur, soğuk hava, Namlı’da yenilen gereksiz sandviç enerjimi düşürmüş olabilir ama bey ile girilen “vestiyer var mı, yok mu” iddiasından galip çıkmak neşemi yerine getirdi ve mekana giriş yaptık. Herhangi bir Perşembe günü akşam 18.00’de boş olacağına emin olduğum sergi tıka basa doluydu; yerdeki halıda güzergahı belirleyen bir ok aradım ama yoktu; camekanlı bölümlerde “LÜTFEN YASLANMAYINIZ” uyarısı kalabalıktan gözükmüyor olsa gerek, herkes üzerine uzanmış, heceleye heceleye verilen bilgileri okuyordu. Kibarlıktan ölecek biz, kimsenin tepesine çıkmayalım diye kenardan kenardan bakmaya, anlamaya çalıştık ama nafile; ikimizinde sinirleri hafif etkilenmeye başlamıştı.
Sergilenen bedenleri anlamak için biraz tıp bilgisine ihtiyaç var bence, -çok zor ama- keşke rehberlik edebilecek birileri olsaymış. Öylece baktık geçtik, bu arada organlarımın çoğunun yerini bilmediğimi farkettim ama bu bende bir cahilllik duygusu yaratmadı nedense. At ve özellikle zürafa insandan daha ilgi çekebiliyormuş, özellikle zürafanın kalbi çok büyükmüş.( ben de oradaydım ama eğilip altına bakamadım)
Serginin sonunda video odası vardı ve Plastinasyon sistemini gösteriyordu, oldukça ilgi çekiciydi ama serginin başında onu göstermeleri, biz gezenlerin daha bilinçli olmasını sağlayabilirdi; bu biraz “fill in the blanks” olmuş; önce gezin, hafızaya koyun; video izledikten sonra kafadaki boşlukları doldurun. Velhasıl onu da izlemek, belediye otobüsünde Sarıyer-Eminönü hattında sıkış tepiş gitmekten farksızdı, oldukça düzensiz ve kalabalıktı. Çıktığımızda gözlerim ısrarlar bir görevli aradı, içeride düzeni sağlayan, ara ara ziyaretçileri kibar dille uyaran, orayı bilen, işi bilen vs vs ama sadece elinde vileda bezlerle, camlardaki parmak, burun izlerini silen temizlikçiler ve vestiyerde donmaktan kaskatı kesilmiş hostes kızlar vardı. 1 saat gezilmesi öngörülen sergiden 25 dakika da, pek birşey anlamadan çıktık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder