Biri Elif Şafak için olumsuz konuşmuştu, ben de hiç bakmadan, okumadan onu da “ tü kaka” listesine eklemiştim, ta ki biri bana ısrarla AŞK kitabını oku diyene kadar. Eminim herkesin hayatında bir yer etti o kitap, hele kafası karışık, Mevlana’ya merak duyanlar için Tanrıça oldu Elif Şafak...
Kitabı okudum, tavsiye ettim, tavsiye ettiğim 3 arkadaşımla Konya’ya gittik, Mevlana’yı anlamaya çalıştık, bana fazla geldi, korktum çok, koşa koşa evime döndüm ama Elif Şafak bir merak konusu olarak hayatımda kaldı, sonra SİYAH SÜT.ü keşfettim, içim şişti, ruhum daraldı ama her kelimesine hak verdim, oysa ne anneyim, ne de anne adayı (onu da beceremedim) ama başıma geleceklere çok inandım, birebir yaşadım, hissettim. Şimdi de FİRARPEREST elimde...Kendini anlatıyor, günlük tutmuş, yayınlamış gibi, bazı başlıkları ilgi çekici, bazılarını atlayıp geçiyorum ama ilginç olan okuduğum herşeye hakveriyorum, bak doğru söylüyor diyorum ama -çok komik- hala metroda kitabı çantamdan çıkarırken “ ahh insanlar neler diyorlar acaba” diyorum; ne komik bir özgüven eksikliği değil mi? bir de “asi” mi diyordum kendime?
Özgeçmişini okuyunca bayağı özenilesi bir çocukluk ve gençlik geçirmiş gibi, güzel şehirler, güzel okullar; içi bilinmez tabi...Sanırım –özellikle SİYAH SÜT’den anladığım- tek kafa karışıklığı annelik döneminde olmuş, şimdi nedir, nasıldır bilinmez tabi ama en azından peş peşe kitap yazabildiğine göre çocukları büyümüş, bakıcıların eline bırakılabilir yaşa gelmiş gibi...
Bir yazar neden bu kadar ilgimi çeker emin değilim ama birikimine özendim, hep olmasını istediğim bir “seviyede” gibi hissettim. Sanırım işkoliklik olma ile aile, anne, ev kadını olma arasında yaşadığı buhran yakın geldi bana, hele ki pesimizm kutsal dininiz haline geldiyse...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder