Sinema bir keyifdir, mısırını alır, koca perdede merek ettiğin filmi izlersin, ortalığı dağıtırsın, telefonun kapalı, yanında tanıdık, bildik, sevdiğin insanlar, güzeldir işte... Benim için ise sinemaya gitmek tam bir kabus oldu artık, salona girmeden terlemeye ve gerilmeye başlıyorum. Çünkü her seferinde sinirimi bozacak birileri oluyor ve umursamadan duramıyorum.
Benim bey de benden pek farksız değil, benim daha sinirli versiyonum sanırım. Gittiğimiz her sinemada evindeymiş gibi gürültülü konuşmaktan çekinmeyen, film sırasında filmi yorumlayan arkadaşlar hiç de az değil, oysa yukarıda yazmıştık, EVİNİZDE DEĞİLSİNİZ...salona girip, film başladığında fısıltılar azalıyor, sonra dikkat dağılıyor sanırım ki fısıltı kendini normal ses tonuna- genelde de erkek ses tonuna- bırakıyor. Kafamı kaldırıp pis pis bakıyorum, bazen –şiddetli gürültüde- “şşşşt” diyorum ve bir de bunun üstüne tartışma başlayacak gerginliği ile terliyorum. Özellikle beyim yanımdaysa -sinemada kavga geçmişi de olduğu için- sakinleştirici, alttan alıcı taraf ben oluyorum.
Son sinema maceramız da –filmin de uzun olması nedeniyle- oldukça gürültü vardı ve ikimizde sinirden gerim gerim gerildik. Sonra beyim arkada konuşanları kibarca uyardı ama beyefendi “ biz değil, arkadakiler konuşuyor” dedi. “ o zaman tamam, sorun yok” mu demek lazım? Neden bu kadar duyarsız ve umursamaz olduk ya da hep mi böyleydik diye çok düşünüyorum; “hiç adap, edep, terbiye kalmamış” diye babaanne lafları etmek istiyorum. Kızgınlığımı hiçbir sakin, erdemli ruh hali ile çözemiyorum, mantıklı bir açıklama yapamıyorum, bu insanlar yüzünden sinemeya gitmekten vazgeçmek İS-TE-Mi-YO-RUM...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder