YAZMAK ÜZERİNE

Sanırım her işten ayrılan insanın yaptığı gibi bir blog açıp, sıkıntımı gidermek adına birşeyler yazma modasına uyacağım. “Facebook’da çok vakit harcıyorum, pis tü kaka” politikasından yola çıkıp, havalı havalı üyeliğimi de kapattıktan sonra, bilgisayar benim için yeni ufuklara yelken açma aracı olmak zorunda kaldı. Umarım bu sefer başarılı olurum...

Uzun süre bloguma isim bulamamış olmam, gayet dağınık bir blog olacağının ilk işareti olsun size, ayrıca her aklıma geleni 3 dakika sonra da unuttuğum için artık buraya ne yazarım, nasıl yazarım, sıkılır, siler miyim hiç emin değilim. Uzun soluklu, neşeli, sağlıklı ve bolca ben’li bir site olması dileğiyle diyelim o zaman.

Bundan 10 yıl önce başlayan ve 5 yıl önce biten “ acaba ben ne olacağım?, acaba ben ne iş yapacağım?” kaygılarım bugün oldukça boyut değiştirdi ve aslında buna benzer sorularla tekrar gündeme geldi. Üniversitede felsefe okumuş biri olarak, tek kendimle ilgili kurabildiğim cümle “hareketli bir iş olsun, masa başı olmasın, yeni insanlar tanıyım” gibi başı sonu tanımsız ifadelerdi, nitekim tam da böyle bir işe başladım, basamakları en alttan aşındırmaya başladım, asi ruhum sakinleşti, boyun eğmeyi öğrendi, patron tanıdı, maaş aldı, saatlerine sadık kaldı, ama masa başı oturmadı, yeni insanlar tanıdı, tanıdı, tanıdı...

Tanıdıklarının bir faydası oldu mu diye sordum; “illa ki” dedim...Her tanıdık yeni bir kapı açtı, o başka kapı, o başka kapıyı kapattı, böyle aktı geçti; hayatımı böyle var edebileceğime o kadar emindim ki, hiçbir eleştiri kabul edilebilir değildi; ben “işimde kendimi kaybetmeyen, sakin, kendisine saygılı, hırpalamayan” bir çalışandım ta ki duvara toslayana kadar... Yüzleşmek kolay iş değil, asıl hırpalanmayı orada görüyorsun ama hangi hırpalanma bir insana bu kadar faydalı olur, gözünü açar, gönlünü açar bilmiyorum. Sakinleşip, tırmalamadan bakınca “ben kendime neler yapmışım” diye panikliyorsun, öyle bir panik ki, hemen kitap okunmalı, yogaya gidilmeli, konser izlenmeli, salatalık banyosu yapılmalı gibi “kendime döndüm” eylemlerine saldırıyorsun; demek ki azıcık daha açık bilince gerek var, bu da sanırım ikinci evre, daha sancılı, adım adım sana yaklaşan, yaklaşırken böceğe döndüğün nokta...

Bundan sonrasını bilmiyorum, yaşayıp göreceğim, adım adım kendime mi, bize mi, başkasına mı gidiyorum; göreceğim (z); tek hissiyatım içimdeki “yeni”nin heyecanı...Önceliklerimi sorduklarında cevap verememek vardı insanı ezen bitiren; şimdi ise yüzüme düşen iki tebessümle pat diye söylüyorum; şimdi en fazla o tebessümün kaybolmamasını diliyorum...

Bir de merak ediyorum; İnsan neden blog açar, oraya neden ruh halini yazar, neden insanlar okusun bekler; neden insan kendine yetemez?