Güzel olduk biz :))))

Başka kafalara girdik, başka nefesler alıyoruz...

Çok ilginç bir deneyim yaşadık, yaşattık; benim gibi balık hafızalı biri için oldukça net her an, her görüntü; silinene kadar da fotoğraflara bakmayasım var...

Ağzımı her açtığımdaa başka düşünceleri dile getiriyor, bazen öyle bazen böyle... Hayat boyu her koşulun beni darlayacağı bir açığı bulma potansiyeli olan ben, kendimden korkar oldum. 1 yıl öncemle 1 yıl sonram arasındaki fark "hayat işte" denilenin karşılığı mı, benim balık olmamla mı alakalı, tamamen benimle mi alakalı??

Geçen yıl Nisan ayında tanıştığım şimdidin "kocacığım"ı ile yepyeni bir hayata başladık, çok eğlendik, çok güldük, çok üzüldük ama becerdik. Bu süreçte gözlemlenecek çok insan, anlaşılmaya çalışılan çok durum oluyormuş, biz de adeti bozmadık, hepsine bir bir takıldık.

Nikah salonunda hissettiğim duygu başkaydı, önümdeki tül parçası insanları görmeme engel oluyordu; belki bilinçaltı görmek istemiyordu, belki görülenler yetmiyordu; duvağın kalkamsı ile dünya aydınlandı; bu sevinç çığlığımı doğurdu, beyimin bedeni tepki verdi; ters tepti, sakince kendini everdi...

Güzel oldu, güzel olduk; yılların ahbapları, sesleri, görüntüleri yoktu, sonrasında da yoktu, hala yoklar. Bazen 28 yıl ne biriktirdim acaba diyorum, ne kaldı geriye?

Tüketim toplumuyuz ya, ben tüketim arkadaşıyım, tüketip harcamışım, bırakmamışım, böyle günde görüyormuş insan, anlıyormuş.

Biz güzel olduk, işte böyle olduk...

Azcık susun, evren nefes alsın...

Çokca uzadı bu kış, ara ara yaza çalan pis kış; kar yağmadı, hava ısınmadı; yağmur pis yağdı; güneş çıkınca suçlu gibi kaçtı ve Nisan ayında güneş hala ürkek, bulutlar asık suratlı, gökyüzü bulanık...

İnsanın hayatında sürekli bir hareket, bir haber niteliği taşıyacak şeyler olmuyor, olmayınca da yazmıyor; anca somut gerçekliğini paylaşabiliyor çünkü; içini dinleyip yazamıyor; kitaplara dönemiyor; filmlerin sonunu getiremiyor...

Benim bir dayım vardı; pek fazla ilişkimiz olmasa da, ilginç bir karakterdi; ailenin en büyük oğlu, en acı çekeni, en yalnızı ama belki içinde en mutlusu...Anılarımız fazlasıyla sınırlı, hatıralarımda sadece kol kaslarını gösterip, gövde gösterisi yapan Temel Reis endamıyla bana bakan dayım...

Telefondaki karşı ses ilk durumu izah ettiğinde, hayalgücümle nefes alan ben, üstesinden geleceğimize çok emindim; ilk doktorumuz karnındaki koca kitleyi gösterip, klasik yeminleri “yapacak birşey yok” dediğinde bile, olacağına içten içe çok inandım. Son hastane serüvenimizde ne olduğunu, niye serumlara bağlı olduğunu hiç anlamış değildi; ta ki ev anahtarını anneme verene kadar...sanırım o gün kabullenmiş ve anlamıştı, zira kısa bir süre sonra da yine en sevdiği kardeşinin dibinde veda etti.

Artık ölümlere sevinir olduğumuz için saçma bir merasim geçirdik, saçma diyaloglar, espiriler, börekler, helvalar en büyük derdimiz olmuştu, taziyeye gelen teyzelerin ise derdi çayın açık olması idi; hepsi buydu; bir insan ömrünü 2 saatte toprağa verip, yeme içme safhasına geçmiştik; hatta daha bedeni yan odadayken, helvanın irmiği kaç kilo olsun diyorduk.

Ben böylesini istemiyorum; bu kadar da gerçek olmasın; “hayat devam etmesin”; kontrolfirikler aleme hakim olmasın; bırakın ölü bir nefes alsın; bırakın ev ölüsüne sessizce saygı duruşunda dursun; iki dakka susun da evren rahat etsin...

Perşembeyi sel alsın...

Bağdat caddesindeki yangında 85 yaşında yaşlı bir amca ölmüştü 2 ay önce sanırım; niye öldüğü anlaşıldı; patlama sonrası yere düşmüş ve protez bacağı olduğu için kalkamamış ve ikinci patlamanın etkisiyle yanıp, kül olmuş...

Bu görüntüler –maalesef- hürriyet.com.tr adresinde var ve ben de ısrarla sonuna kadar seyretim; son dakika adama doğru koşan biri, ahh bir umut dedim –sonunu bile bile- ama o da çantasını almak için geri dönmüş... inanamadım; bu bir kahramanlık değil ki, ateş oralara kadar da gelmemiş, yaşlı amca ile aynı masadakiler de kaçmış, kimse arkasına bakmamış...

Dün sabah da Defne Joy Foster’ın ani ölümü çok üzdü, tanımadığım halde içim cız etti, diğer herkes gibi...ama eminim sokakta düşüp, komaya girseydi, hiçbirimiz yardım etmezdik; öldükten sonra da aynen böyle “ahh” lanırdık...

Dün gece eve gittim, annem çok kötü, ağladı ağlayacak, Defne Joy Foster’a çok üzülmüş, hiç tanımaz, bilmez. Sonra anladım 2 yaşındaki dünyalar güzeli oğluna acımış da, dayanamamış. Sonra baktım haberlere, daha cenazi çıkmadan namus bekçileri yola çıkmış; ahlaksız demişler, utanmaz demişler, tüü kaka anne demişler. Böyle zamanlarda hırslanıyorum ben; “sizin allahınız yok mu” diye bir isyan narası var ya; onu atmak istiyorum; ne çabuk “hayvanlaşabiliyorlar” onu görüyorum; belki o yangında yaşlı amcamı kafede bırakan ve sonradan çantasını almaya gelen şahsın, Defne Joy Foster için bu kaba, çirkin sözleri söylemiş olabileceğini varsayıyorum; ikisi de –varsa bir kitabınız, allahınız, tapınağınız- hiçbirine sığmıyordur çünkü eminim....

Blog içinde blog

İlginç günler geldi, geçti; fazlaca heyecanlı ve yorucu ama heyacanı hepsini bastıran cinsten. Herşeyin ötesinde insan ilişkilerinizi, kendinizi, tahammül ve sabrınızı sınadığınız büyük bir sınavdı, onu diyim de...

Ben kendime göre bayağı bir sınıfta kaldım. Bayağı tahammülsüz ve sulugöz olduğumu kabul ettim ama herşeyin sonunda, herşeye ne kadar değdiğini birkez daha anladım, şükrettim...

Aslında yazasım da yok, o yüzden özetle geçen zamanı en güzel anlatan blog.a merhaba deyin...

http://egemenesas.blogspot.com/2011/01/kardesimin-nisan.html

Sinirliyim...

Çok sinirliyim, nedeni olması şart değil, yoktu ama artık ufak ufak biriken şeylerden dolayı şu an oldukça sinirliyim; kafamda milyonlarca sivilce var, sırt ve göğüs bölgemdekiler kıpkırmızı ve ben yarın straplez elbise giyiyorum, yani sivilceli bir ergen olarak büyüyorum…

Sinirliyim çünkü kafası karışık insanlarla çalışmaktan bayağı nefret ediyorum; kafası en karışıklardan az karışığa doğru gitsem de bir an önce kendinden emin insanlara ulaşsam…

Sinirliyim çünkü iyi niyetli değilim, insanların düştüğü zor durumlar umurumda değil; hırsız mı çarpmış, parası mı gitmiş ( ki geçen hafta telefonum çalındı)

Geçen gün içimden dedim, kimseye demedim, içimden; ayy ne karanlık oda, hava alamaz insan dedim. Şimdi o odaya sürüldüm; gözlerim dolu dolu kabul ettim. Gökyüzüne elveda ediyorum, sinirliyim…

Sivilcelerim var; kaşınıyor, beni sinir ediyor; zaten sinirli olduğum için çıktılar, kızdıkça daha çok çıkıyor.

Biri var ötemde, çirkin, küstah ve ukala; gitmedi bir türlü; sinir oluyorum…

Si nir o lu yo rum!!!!!!!!

ÇARŞI I PHONE’A KARŞI!!!

Bugün gazetede bir tanıdığın yazısını okudum, Apaçiler üzerine yazmış; onları tarih ederken,

 I phone’lu demiş; doğru demiş, ben bunu bir ileriye götürüyorum ve diyorum ki; ÇARŞI I PHONE’a karşı...

Geçen hafta Beşiktaş’a gittim, telefon paltomun cebindeydi ve bütün gün çalınır kaygısı ile hep elimle tuttum, sakladım, gizledim. Beşiktaş meydanında ablamı aramak üzere telefonu elime aldım, karşı taraf cevap vermeyince yine cebime koydum ve bu telefonumla son görüşmem imiş, haberim yokmuş; 5 dakika sonra elimi cebime attım ve telefon yoktu; sırtımdan inen soğuk teri hala hatırlıyorum...

Bunu farkettiğimde Koton mağazasındaydım, hemen görevlilere söyledim; bir elemanın telefonundan numarayı çevirdik ama iş işten geçmişti, “aradığınız numaraya şu an ulaşılamıyor, çünkü kendisi parçalara ayrılmış, apaçi müziği download ediyor” diyordu.  Ben o hırsla esnafa, sağa sola saldırmaya başladım; sanırım en komiği bir telefoncuya girip, “biraz önce I phone telefonum çalındı, acaba size getirdiler mi, hani satmak için falan” dememdi. İçerideki 5 adet Apaçi saygıyla cevap verdi ama adamlara potansiyel suçlu muamelesi yapmıştım çoktan.

Apaçiler üzerine düşünürken çokca, bugün ki yazı güzel oldu; üstüne de I phone.u bu çizgifilm karakterlerine kaptırınca, anladım ki Çarşı’Lı Apaçiler I Phone’a karşı...

Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl

Hayatımın son 4 yılında yeni yıla çalışarak girmenin nefreti vardı hep; gece saat 00.00’da birbirine sarılan yarı sarhoş ve çok mutlu müşterilere bakıp, o an nerede olmak istediğimi düşünürdüm ve hiç aklıma birşey gelmezdi, zaten 5 saniye sonra mekandaki ilk çalışma arkadaşım beni gelip tebrik eder; hepimiz shotları diker, çalışmaya devam ederdik...

Dört yıl üzerine bu yıl çalışmayan biri olarak, bir sürü plan yaptık; orjinal planımızda ABD’de olmak vardı, olamadı, sonrasında da sürekli karar değiştirdik ve aslında ikimizin de ev insanı olduğumuzu anlamamız üzerine ev içi bir organizasyona gidileceğine karar verdik. Ancak ben 3-80 yattığım için gelelim, gidelim misafircilik oyunları da suya düştü ve bize acıyan annem çeşitçeşit yemek hazırladı, sonrada süslenip dışarıya gittiler. Beyimle ben üzerimizde pijamalar saat 20.00 cıvarı açlıktan tavuklara yumulduk ve 20.30’da ben yatağımda, elimde kumanda; bey koltukta, bir anda ışınlanıp, 80 yaşımıza gelmiştik...

Uzun süre televizyon seyretik ve ben tabi uyumamak için bayağı bir savaştım. Neyse ki saat 00.00’ı görebildim, ama uyusaymışım da farketmezmiş, bayağı donuk bir halde beyime “ aaa havai fişeklere bak” deyip, usulca sarıldım. Sonra yatağıma geri dönüp, 45 dakika sonra da uyudum.

Sokakları, coşmayı, alkolle eğlenmeyi sevmiyorum tamam ama bu da bayağı acımasızca ve saçmaydı. Bayağı eğlendiremeyen, düşünürken güldüremeyen bir karakter olduğumu bu sıralarda anladım ve açıkcası kendime çok bozuldum. Bazılarının ukala ve dengesiz karakterleri üzerine hep düşünüp, ne kadar yapay ve sıkıcı olduklarını bilirdim ama kendimin bu kadar vasat olduğunu bu yıl öğrendim. Bayağı pijamalı, uykucu, uyuz, domuz olma potansiyelimi atlamış, bunca yıl görememişim.

Ama inanmıyorum yeni yıla nasıl girersen, öyle gider hurafesine. Hem 2011 tek sayı; herşey muhteşem olacakmış; bey öyle dedi...