Karnı-Yarık

İsmi ne kadar rahatsız edici di mi? Patlıcanın karnı mı olur ayrıca? madem öyle gözleri nerede hani??

Karnıyarık da diğer hatalı yemeklerimden biri olarak yemek tariflerimde yerini aldı.

Bu sefer 1 tarif üzerine patlıcanları pijama denilen çizgili hale getirip, yağda kızarttım; elim, gözüm, kaşım heryerim yandı, çok kızdım.

Bir gün önceden yapılmış bolonez sostan kalan kıymayı da patlıcan içi için değerlendirdim ve çok mutlu oldum.

3 patlıcanı kızardıktan sonra "karnından" yardım, bir gün önceki makarna sosunu döktüm, üzerine salçalı sulu sos; fırına koydum 15 dak sonra piştiler.

ince balık etli patlıcanlar obezite hastalarına döndü, fırında doğurdu, kocaman oldu.

tabaklara koyduk, afiyetle yemeye başladık amma velakin tombul göbekli patlıcanlar iyi kızarmamış, siyah kısımları pek bir saçma oldu ama genel olarak lezzetten yırttım:)

meğer hata bende değil, tombul patlıcandaymış, daha cılız daha uzun patlıcan almalıymışım, yani Bey'in öyle alması gerekiyormuş, gördüğünüz gibi ben şahaneyim, suç beyimde ve tombiş patlıcanlarda :)

Zeytinyağlı tane biberli dolma

Bir konsept diye oturduk yine ama olmadı, sözlü fkirlerimi uçurabiliyorum ama yazılı da sınıfta kalıyorum, aklımdaki yazıya geçtiği an "puffff" herşey darmadağın oluyor.

Şimdi ben geçen gün zeytinyağlı biber dolması yapmaya karar verdim ve 3 ayrı tarif alıp, kendi bildiğimi okudum. Dolmaları itina ile doldurdum, arası boş kalınca patates koydum (yalan söyledim, Kadir akıl etti.) düdüklü de 20 dak pişirdik.

Bey akşamına yedi, bayıldı; "ama karabiber çok olmuş, kuş üzümü olsa daha tatlı olur" dedi.

iyi de ben bir avuş kuş üzümü koymuştum, nasıl tatlı olmaz hala??

yok canım hayır, kuş üzümü yerine tane karabiber koymadım, koymamalıyım...!!! off koydum; BİR AVUÇ TANE KARABİBER koydum...

ayıklanınca yeniyor ama, henüz sitem eden de olmayınca yiyoruz ailecek, severek...

Mekanlar Zamanlar

Yine üst üste denk gelince algım kayıverdi bu hallere.
-Hangi hallere
-İşte bu hallere...

Şimdi bazı mekanlar var, hayatınızda hiçbir anlamı olmayan, ilginizi çekmeyen; sonra çok sonra en özelleri, güzelleri, "en"leri yaşadığınız; tabi bazen de tam tersi. (Aynu insanlarda olduğu gibi; bu adam işime yaramaz deyip suratına bakmazsın ya, sonra eline düşersin...)

Kadir Has Üniversitesi'nin bir odasındayım; geçen sene bu saatlerde bu günlerde Akbank Caz için Kadir Has Üniversitesi Kurumsal İletişim departmanından bir yetkiliye ulaşmaya çalışıyordum. Şimdi, şu aralar tam da o odadayım; geçen sene farkına bile varmadığım, umurumda bile olmayan, alalade bir yer iken...

Üniversite çağlarım Beyoğlu, Asmalımescit çaycı Mesut'da geçti, Aksak dergisini çıkarıyorduk. Her haftasonu oradaydık, bir çay, bir bira, az poğaça, bol sigara yaşayıp gittik. Sonraları iş kadını vasfımla yürüdüm oralarda, öğle aramda nadir de olsa çay kahve içtim; Mesut Abi artık yoktu, ben de yoktum...

Lise 1 di sanırım, okulca Assos'da bir otele gittik, Eden Garden'mış adı, tam 13 sene sonra kocamla gittim, henüz kocam değildi ama eşimdi işte; o zamanın seslerini duydum, odamı anımsadım; arkadaşlarımı gördüm tek tek; gerçi facebook sağolsun, hepsini çokca görüyorum yine...

Ve evim, evimiz...Yıllarca gelip, gittim, bahçesinde oyun oynadım; bayramlarda el öptüm, şimdinin kapısının önünden öylesine geçtim, hiç kafamı uzatıp bakmadım ve şimdi huzurum, yuvam, nefesim oldu...

Nereden nereye diye bir laf vardır; bir de "ne oldum değil, ne olacağım" diye düşünecekmişsin ya; vallahi hepsi doğru billahi doğru. Diyeceksiniz nereden girdin bu kafaya??  Bu sabah Kadir Has koridorlarında yürürken geliverdi aklıma...Aslında daha çokca yazasım vardı, aklıma birsürü şey gelmişti ama yine ve yine UNUTTUM:(

Evlilik Sonrası Bürokrasi

Bu süreci ben yaşadım siz yaşamayın diyecek kadar şahane bir insan olduğum için sizinle edindiğim tüm bilgileri paylaşıyorum.

Evlendikten sonra değişmesi gerekli nüfus cüzdanı, ehliyet, pasaport, banka cüzdanları vs için yapılması gerekenler;

Nüfus Cüzdanı için;
Bağlı bulunduğunuz ilçenin nüfus müdürlüğüne gidin, yanınıza 2 foto, evlilik cüzdanını alın. Ne zaman teslim ediliyor, henüz ben de bilmiyorum.

Ehliyet için;
Bağlı bulunduğunuz ilçe emniyet müdürlüğüne gidin, yanınıza YENİ kimlik 2 foto, eski ehliyet, evlilik cüzdanı ve sürücü belge ücreti için 62 TL alın.

Pasaport için;
Bağlı bulunduğunuz ilçe emniyet müdürlüğüne gidin, yanınıza YENİ kimlik, biometrik foto, pasaport parası olan 54 TL nin bankaya yatmış dekontu ve pasaportunuzu uzatmak istiyorsanız onun parası.

Banka;
YENİ kimlik ve Aile Cüzdanınızla şubeye gidip, soyisminizi ve işlemlerinizi değiştirebiliyorsunuz.

bakmayın ben kaç gündür bu bilgilerin peşindeyim, henüz atağa geçmedim, sanırım balayı kadar sürecektir bu işler.

FYI :))

Güzel olduk biz :))))

Başka kafalara girdik, başka nefesler alıyoruz...

Çok ilginç bir deneyim yaşadık, yaşattık; benim gibi balık hafızalı biri için oldukça net her an, her görüntü; silinene kadar da fotoğraflara bakmayasım var...

Ağzımı her açtığımdaa başka düşünceleri dile getiriyor, bazen öyle bazen böyle... Hayat boyu her koşulun beni darlayacağı bir açığı bulma potansiyeli olan ben, kendimden korkar oldum. 1 yıl öncemle 1 yıl sonram arasındaki fark "hayat işte" denilenin karşılığı mı, benim balık olmamla mı alakalı, tamamen benimle mi alakalı??

Geçen yıl Nisan ayında tanıştığım şimdidin "kocacığım"ı ile yepyeni bir hayata başladık, çok eğlendik, çok güldük, çok üzüldük ama becerdik. Bu süreçte gözlemlenecek çok insan, anlaşılmaya çalışılan çok durum oluyormuş, biz de adeti bozmadık, hepsine bir bir takıldık.

Nikah salonunda hissettiğim duygu başkaydı, önümdeki tül parçası insanları görmeme engel oluyordu; belki bilinçaltı görmek istemiyordu, belki görülenler yetmiyordu; duvağın kalkamsı ile dünya aydınlandı; bu sevinç çığlığımı doğurdu, beyimin bedeni tepki verdi; ters tepti, sakince kendini everdi...

Güzel oldu, güzel olduk; yılların ahbapları, sesleri, görüntüleri yoktu, sonrasında da yoktu, hala yoklar. Bazen 28 yıl ne biriktirdim acaba diyorum, ne kaldı geriye?

Tüketim toplumuyuz ya, ben tüketim arkadaşıyım, tüketip harcamışım, bırakmamışım, böyle günde görüyormuş insan, anlıyormuş.

Biz güzel olduk, işte böyle olduk...

Azcık susun, evren nefes alsın...

Çokca uzadı bu kış, ara ara yaza çalan pis kış; kar yağmadı, hava ısınmadı; yağmur pis yağdı; güneş çıkınca suçlu gibi kaçtı ve Nisan ayında güneş hala ürkek, bulutlar asık suratlı, gökyüzü bulanık...

İnsanın hayatında sürekli bir hareket, bir haber niteliği taşıyacak şeyler olmuyor, olmayınca da yazmıyor; anca somut gerçekliğini paylaşabiliyor çünkü; içini dinleyip yazamıyor; kitaplara dönemiyor; filmlerin sonunu getiremiyor...

Benim bir dayım vardı; pek fazla ilişkimiz olmasa da, ilginç bir karakterdi; ailenin en büyük oğlu, en acı çekeni, en yalnızı ama belki içinde en mutlusu...Anılarımız fazlasıyla sınırlı, hatıralarımda sadece kol kaslarını gösterip, gövde gösterisi yapan Temel Reis endamıyla bana bakan dayım...

Telefondaki karşı ses ilk durumu izah ettiğinde, hayalgücümle nefes alan ben, üstesinden geleceğimize çok emindim; ilk doktorumuz karnındaki koca kitleyi gösterip, klasik yeminleri “yapacak birşey yok” dediğinde bile, olacağına içten içe çok inandım. Son hastane serüvenimizde ne olduğunu, niye serumlara bağlı olduğunu hiç anlamış değildi; ta ki ev anahtarını anneme verene kadar...sanırım o gün kabullenmiş ve anlamıştı, zira kısa bir süre sonra da yine en sevdiği kardeşinin dibinde veda etti.

Artık ölümlere sevinir olduğumuz için saçma bir merasim geçirdik, saçma diyaloglar, espiriler, börekler, helvalar en büyük derdimiz olmuştu, taziyeye gelen teyzelerin ise derdi çayın açık olması idi; hepsi buydu; bir insan ömrünü 2 saatte toprağa verip, yeme içme safhasına geçmiştik; hatta daha bedeni yan odadayken, helvanın irmiği kaç kilo olsun diyorduk.

Ben böylesini istemiyorum; bu kadar da gerçek olmasın; “hayat devam etmesin”; kontrolfirikler aleme hakim olmasın; bırakın ölü bir nefes alsın; bırakın ev ölüsüne sessizce saygı duruşunda dursun; iki dakka susun da evren rahat etsin...

Perşembeyi sel alsın...

Bağdat caddesindeki yangında 85 yaşında yaşlı bir amca ölmüştü 2 ay önce sanırım; niye öldüğü anlaşıldı; patlama sonrası yere düşmüş ve protez bacağı olduğu için kalkamamış ve ikinci patlamanın etkisiyle yanıp, kül olmuş...

Bu görüntüler –maalesef- hürriyet.com.tr adresinde var ve ben de ısrarla sonuna kadar seyretim; son dakika adama doğru koşan biri, ahh bir umut dedim –sonunu bile bile- ama o da çantasını almak için geri dönmüş... inanamadım; bu bir kahramanlık değil ki, ateş oralara kadar da gelmemiş, yaşlı amca ile aynı masadakiler de kaçmış, kimse arkasına bakmamış...

Dün sabah da Defne Joy Foster’ın ani ölümü çok üzdü, tanımadığım halde içim cız etti, diğer herkes gibi...ama eminim sokakta düşüp, komaya girseydi, hiçbirimiz yardım etmezdik; öldükten sonra da aynen böyle “ahh” lanırdık...

Dün gece eve gittim, annem çok kötü, ağladı ağlayacak, Defne Joy Foster’a çok üzülmüş, hiç tanımaz, bilmez. Sonra anladım 2 yaşındaki dünyalar güzeli oğluna acımış da, dayanamamış. Sonra baktım haberlere, daha cenazi çıkmadan namus bekçileri yola çıkmış; ahlaksız demişler, utanmaz demişler, tüü kaka anne demişler. Böyle zamanlarda hırslanıyorum ben; “sizin allahınız yok mu” diye bir isyan narası var ya; onu atmak istiyorum; ne çabuk “hayvanlaşabiliyorlar” onu görüyorum; belki o yangında yaşlı amcamı kafede bırakan ve sonradan çantasını almaya gelen şahsın, Defne Joy Foster için bu kaba, çirkin sözleri söylemiş olabileceğini varsayıyorum; ikisi de –varsa bir kitabınız, allahınız, tapınağınız- hiçbirine sığmıyordur çünkü eminim....