Restoran-Mağaza Sendromu

Sinemadan sonra başı çeken diğer sendromum da mağaza ve restoranlardaki “kalitesiz” personel sorunsalı. O kadar uzun zamandır dikkatimi çekiyor ki artık hastalıklı bir şekilde mağazaya bu önyargı ile giriyorum ama her seferinde haklı çıkıyorum. Hatta sadece ben de değil, özellikle ablam olmak üzere çoğu kişi bu durumdan oldukça şikayetçi.

Beyimle beraber fazlaca dışarıda yemek yediğimiz için algımız bu yönde oldukça gelişti, “canımız ne istiyor”dan çok, neresi iyi hizmet veriyorsa oraya gitmeye karar veriyoruz, çünkü ikimizinde suratsız, kaba, küstah personele hiç tahammülümüz yok. Size bu başlık içinden en ilginç olanları yazacağım.

Dayımın rahatsızlığından dolayı Florance Nightingale hastanesine gittik, tahlil ücretini ödemek için vezneye gittim ve işlemler başladı; veznedeki arkadaş “size %15 indirim yaptım, taksi parası yaparsınız” dedi. Uzun süre algılayamadım ama suratındaki gülümseme beni çabucak kendime getirdi, kendisi gerçekten bana hoş bir şaka yaptığını zannedecek kadar densiz ve terbiyesizdi. Tabi hemen şefine şikayet ettim ama kadın da o kadar şaşırdı ki, özür dilemekten başka birşey diyemedi.

Yine bir akşam beyimle İstinye Park’daki Mezzaluna’ya gittik, çok severiz, yemekleri lezzetlidir. Oturduk, siparişimizi verdik, yanımıza da genç bir grup geldi ve sadece içecek siparişi verdi; sonrasına çok dikkatli bakmadım ama garsonun bağıra bağıra diğer garson arkadaşına şunu dediğini duydum “ gitsinler başka yere otursunlar, bir içecek için servis mi yapacağız.” Ağzımız açık kaldı, bu rahatlık nereden geliyor, nasıl cüret ediyorlar hiç anlamadık ve yine mutsuz mutsuz mekandan ayrıldık.

Beyim pipo içer, Emirgan’da hemen hemen her haftasonu gittiğimiz kahvaltı mekanında yine kahvaltı sonrası piposunu yaktı, bizimle sürekli ilgilenen bir garson var, çok severiz, saygılı ve kibar; biz gelince suratında bir gülümseme olur, biz de hep onunla muhattap oluruz. Beyimle sohbet halindeyken bir başka garson gelip, yüksek ses ve kontrolsüz bir tavırla “lütfen piponuzu söndürür müsünüz? Arka masa kahvaltı ediyor ve rahatsız oluyor” dedi. Eşim de gayet sakin “ o zaman içeri girsinler, burası açık alan” dedi. Ben de hemen arka masaya baktım, hayatımda gördüğüm en lanet suratlı bir baba ve gölgesinden bile korktukları belli olan bir anne ve oğlu vardı. Arabulucu ben, beyime hak versem de sıkıntı olmasın diye pipoyu söndürmesini rica ettim, büyük hata etmişim, mekanın işletmecisi bile bizden özür dileyip, “biz burada nargile satıyoruz, olur mu öyle saçmalık” dedi. Keşke bu tavrı o an ben de gösterebilseydim. Sabah kahvaltımız tatsız bitti, kalktık, gittik.

Yine İstinye Park, Zara’da bayram alışverişi yapıyoruz. Kabine girdim, almak istediklerimi deniyorum; bir anda bir ses “ kabinleri seri kullanalım”; ilk başta garip gelmeyebilir ama burası Zara ve böyle bir uyarının yapılacağı bir mağaza değil, yoğunluk nasıl olursa olsun, 100 TL vereceğim bir pantalonu üzerime giyip, 2-3 dakika düşünme hakkım olmalı diye düşünüyorum, ayrıca  bunu söyleyen görevlinin suratındaki “bıkkınlık ve nefreti” görmeliydiniz, deneme işlemine hızlıca son verip, mağazadan çıktık, yılbaşı yoğunluğu gerginliği dedik...

Bunun gibi onlarca hikaye var, burada sonlandırmak hayırlı olacak, zira takıntılı, problemli bir çift algısı oluşabilir, oysa alakası yok...