sendromlar...

Hayalkırıklığı birkaç cümleyle anlatılmaz da geçmez de, bitmez de... ama bitmiş gibi yapmak çokca elimizde, hassas dönemlerde ise daha zor, bazen de istenmediğinden zor kadar zor!

midem her sorunla karşılaştığımda bana kazık atan ilk organim, sonra beyin uyuşması geliyor. ama mide öyle bir elegeçiriyor ki beni, alt-üst ediyor ve durduruyor; zaman- yaşananları- algıyı- umudu...

yine bir kriz sabahına uyandım; oysa iyi olmaktan, delirircesine mutlu olmaktan ve tüm bunlara şükretmekten bi hal olmuştum ama demek öyle değilmiş. ellerim ilk defa bomboş; bu bir karar, sonucuna katlanılması gereken bir karar. katlanabilir miyim? hiç sanmıyorum ama çözüm bazen boğulmaktan geçebiliyor.

çokca düşünüyorum; ilahi olan herşeyi çokca düşünüyorum ve diyorum ki; neden bu kadar yürekten dilememe rağmen, ters köşe oluyorum ? demek dilemiyorum, yani biir kandırma- kanma durumu var, öyle olmalı...

Öfkem sevgiyi alt etti; o da midemi, o da beynimi; beynim ise tüm ruhumu... bir bebek çok güçlü büyütülmeli, çok güçlü hissetmeli, tüm bedeni ve aklı ile sağlam durmalı. Sağlamlığını hissetmeli. Dünya öbür türlüsüne çok fazla çünkü... hassasiyet bu evren için artık gereksiz bir meziyet...

Duygusal zihin işte bu!!!

Hep başkalarının hikayelerini dinler ama aslında içine girip, hiç de empati yapamayız ya... Hatta aptal aptal yorumlarımız ile bir de saçmalarız ama aslında dünyanın en mantıklı cümlelerini kuruyor sanırız... ben o kadar çok yaptım ki bunu ve şu an biri yanımda bana akıl verse, empati yeteneğini kullansa, önce özür diler; akabinde suratına iki çakarmışım kadar hırçınım...

İçimdeki bir tür rahatlamı mı, hayal kırıklığı mı, başarısızlık mı; henüz adını koyamadım ama üzgün hissediyorum; yorgun ve kafamı yorgan altına gömecek kadar umutsuz... Neye karşı umut? bilmiyorum... Sanki aksi olsaydı, telaşlanıp, yine aynı şeyleri hissetmeyecektim!!!

Kendimle o kadar konuşur oldum ki, artık kendimi, duygularımı fark edemiyorum; öyleymiş gibi yapmaktan, öylesini kaçırıyorum...

Bir umut girdik bir yola; heyecanlıydım; rahattım, öyle sanıyordum ve birden herşey başka türlü oldu. Artık karmançorman bir haldeyim. Bu akşam tatil için yola çıkıyoruz; hem istedim, ben ayarladım, ben planladım ama şu an en son isteğim buymuş gibi bitkinim; sosyalleşesim de yok, gülesim de ağlayasım da... işin acı tarafı kalsam da kaldığım için aynı duyguyu yaşıyacağım. Nereye gidersem gideyim, ben ben olmaktan çıkamayacğım; içimdeki anlamsız kişiliği silip atıp, gerçeğe varamayacağım...

Hayalimdeki küçük elli, kıvırcık saçlı benliğim beni, ben onu istemedikçe istemeyecek, gelmeyecek. ben de oyunlarıma devam edeceğim. Gitmem gerekiyormuş gibi hissediyorum, her kafam attığında gitmem, sakinleştiğimde gelmem ve hiçbirşey yokmuş gibi devam etmem gerekiyormuş gibi, öyle mi bilmiyorum ama bu değil! o da değil, şu hiç değil!!!

Vicdan ile Ego arası bir duygu

Eylül ayı ölü ayı derler... Herkes sorgular; aptal cesareti gelir, kırar döker ve Ekim'e yeni bir başlangıç yapar...
Herkes mutsuz ve fazlasıyla mutsuz. Benimse hissettiğim duygu, geçmişimden gelen anılarımdaki vicdan ve egoda sıkışıp kalmış olmak...
Son yazımdaki gibi Beni Affet'i dinliyorum... Bazılarının beni fazlasıyla affetmesini istiyorum. Vicdanım yalvarırcasına, gözlere bakıp, "Affet" demek istese de, egom başka telden çalıyor... Kuyruk sıkışınca sığınılan geçmişte boğulmak için yanlış zaman... Hava yeterince depresif, ilgi fazlasıyla dağınık zaten. Ama başka bedenlere değen başka ellerin, gözlerdeki izlerin başka göz bebeklerinde parlamasının ne demek olduğunu anladım sanırım; ilahi adalet bana bunu bu tarafta gösterdiği için de mutlu olmalıyım ve didişmeyi bırakmalıyım...
Dün yıllardır görmediğim arkadaşıma ulaştım, sesini duydum; pırıl pırıldı... Başka bir kadının kocasını aldattığını, başkaca bir kadının ise kocasından boşanmadan, başkasından hamile kaldığını duydum, duydum da, algılayamadım. Cesaretlere bakmak, anlamak istedim ama sonra tarih izdüşümü hatırlattı, o cesareti yakınen tanıyanlardan değil miydim? İnsanın önüne arkasına bakmadan, hiç vicdan yapmadan, egosuna nasıl yenildiğini görmemiş miydim, yüreğime en ağır tecrübeyle?
Ben Aşk'ı anladığımı düşünüyorum, başka bedenlerde bulunan huzuru, aynı anda iki yürekte olabilmeyi anlıyorum, anlıyorum ama anlatamıyorum... Sabahattin Ali yazmış; her cümlesinde beni yıllaaar öncesine, o çocuk günlerimize götürmedi mi? kum tanesi kadar sevilen aşıklar değil mi Raif Bey? Hayat aslında sadece bütün aşk izlerinin toplamındaki resim değil de ne?
Vicdanım yönetemiyor üst beni, üst ben ise farkında değil ise realitenin, anlaşmalarını sağlamak lazım bu dünyada... Diğeri zaten meçhul

Kayıp Şehir

Beni Affet...

Bugünümün arabesk şarkısı bu... Özcan Deniz ve Ragıp Savaş söylüyor, " Neredesin Firuze" filminden...

Dün Tunç Giritlioğlu'nu toprağa verdik, ondan tam 44 gün önce Bileyda Vural'ı, ondan 7 gün önce Fato Teyze'yi ve ondan da 1 gün önce ananemi, Huriye Aydaş'ı...

ondan da yıllar önce birsürü insanı...

Ananemin ölümüyle başlayan duygum çok ağır oldu, onunla son bir kez daha konuşmayı çok istedim, ne söyleyecektim bilmiyorum; hayatta olsa bu kadar ister miydim bunu onu da bilmiyorum...

Dün Tunç'u toprağa vermek de aynı duyguyu yarattı, neredeyse 2 yıl olacaktı, görmüyorum, konuşmuyorum, umursamıyorum...ama bu başkaymış; şimdi fotoğrafına bakınca garip hissediyorum, bana verdiği son öğütleri düşünüyorum; tebessüm oluyor... bunun yanında birsürü gırtlağına sarılacak konum var ama hiçbir önemi yok, kalmadı. aynı şekilde ananemde de hikaye aynı, hayattayken hiçbir sevgi esamemiz yoktu, şimdi ise kendisi yok

Tunç'la ananemi aynı kefeye koymak değil bu; durum durumu; genel bir hissiyat hali, yani ben de aydınlanan tarafın sebepleri...

Dün dedim ki birini sevip sevmemek, değer verip vermemek başkaymış, ama artık o kişi yoksa ben çokçokçok üzülüyorum... onlar gittiği andan itibaren onlara birsürü şey söylemek istiyorum; muhtemelen gittikleri için. kötü bir egoizm, acil destek istiyor bence...

kayıpları düşünüp, aklıma gelenlerdi, daha çokcası var ama kelimelere dökülmekte gerileme yaşıyorum; sosyal olmaktan öyle sıkıldım ki, sapıkca vaz da geçilemiyor...

hayatı güzel yaşamak lazım, dilediğin gibi, kandırmadan, kırmadan, yıkmadan, geçmeden... hayattayken umurumda deil ama her kepçe toprak da bunun acısını çok yaşayacağım; şimdiden Beni Affedin...

Duygusal Zihin Ol-MA!!!

Bu aralar hiç bir duygusal tepkimemi kontrol altına alamıyorum, böyle içimden haykırasım geliyor, muhtemelen kalan 69 milyon gibi ve bunu saçmasapan şekillere getirmemek için yine kendime yazıyorum...

Bu aralar memleket meselelerine fazlasıyla kafa yormuş durumdayım, herşeyi yarım yamalak yakalayabildiğim için vicdanımın yönüne göre tepkiler vermekteyim.

Terörist pkk asker hakkari ölüm bayrak vatan... bu kavramların hepsi koca bir oyunun ipucu kelimeleri, o yüzden nefret ediyorum gaza gelen yurdum insanının eğriyi doğruyu tartamayıp, yalancı bahar yaşamalarından... sorgulama mekanızmamızın her geçen gün başarıyla köreltildiği şu günlerde, sadece "KORKU" hakim tüm bedenlere, beyinlere, algılara...

Sonra Van'da koca bir deprem, biten giden hayatlar; üzerine binlerce spekülasyon... hergünümü insanlara şaşırarak ve nefret ederek geçirdim ve bir baktım ki ne kadar da yorulmuşum... İnsanların tonlarca beton altında kalmasını hak gören bir zihniyet benim havamı soluyor bir de... o kadar korkutucu, o kadar yıpratıcı ki...bu arada ölüler az aşağıda devam ediyor, aileler sessizce ağlıyor; provakatif milletim "yardım etme, PKK alıyor" diyor, başkaları kıçının üstünden lanet ediyor, bir başkası seni yarı zamanlı terörist ilan ediyor... Hepsi çok yoruyor; hepsi koca bir çöplük...

Sonra 13 yaşındaki kıza kıçının üzerine oturamayacağı kadar tecavüz ediyorlar; hem de asker, hem de muhtar, hem de okul müdür yardımcısı, hem de birsürü BABA...Sonra "kız zevkten 4 köşe olmuş, kuyruk sallamış efendim, ne cezası" diyorlar; başka BABA'lar... o kadar acıtıyor ki...

Bu arada kadınlar hala ölüyor, asker yere yatıyor, silah üretiliyor, tinerci üşüyor, uyuşturucu polis eşliğinde dağıtıma çıkıyor, conconlar artıyor ve herkes aptallaşıyor...

Sen de bu kadar Duygusal Zihin olma canım...

SSK Hasta prosedürü

Evet bir tecrübe ile daha karşınızdayım...

Annemin 56. doğumgünü yemeğinde talihsiz bir şekilde hastalandım ve 6 Ağustos'da hastaneye yattım, akabinde 8 gün raporlu olarak günde 3000 mg antibiotik ile yaşamımı sürdürdüm...

İşe dönüp raporumu verdim, masama oturdum çayımı içtim.

Ertesi gün muhasebeden çağırıldım. 2 gün üzeri raporlar kabul edilmiyormuş. Raporumdan biri 5, diğeri 3 gündü. o yüzden maaşımdan 8 günlük ücret kesildi, iş göremez raporu alıp, SSK'ya gidip, 8 günlük ücretimin % 80.ini 20 gün sonra PTT den alabiliyormuşum. ( Bu arada yanlış olmasın, bu bilgilerin hepsine kendim ulaştım)

Memorial hastanesinde yattığım için orayı aradım, SGK ile anlaşmaları olmadığı için raporları geçersiz sayılıyormuş. SSK'yı aradım, raporunuzu Toplum Sağlık Merkezi'nde onaylatıp gelin dediler. Onaylattık, SSK'ya gittik, onay verilen, doktorun kaydı imiş, oysa "İŞ GÖREMEZ" raporu onaylanmalıymış.

Şimdi hastanenin bağlı olduğu Toplum Sağlık Merkezi'ne gidip, raporları "İş Göremez" şeklinde onaylatıp, SSK'ya götürecekmişim. Ama her iki raporumdan da 2 gün kesilecekmiş, onun da %20 si kesilecek ve elime ne geçecek bilmiyorum ama inadım inat, bu sisteme inat, o parayı alacağım...

Blog nasıl izlenir?

Etrafımdaki entel dantel insanların yaptığı işleri, yazdığı yazıları, çektiği fotoğrafları küçümseme hastalığına tutuldum; 1 yıl önce U2 konser öncesi bir gavur görevlinin ona su götürdüğüm için, bana " bu kız şahane" demesinden kelli, şahane bir insanım ben:)

Dün alakasız bir departmanda çalışan birinin işten çıkarıldığını ama istifa etmiş gibi lanse ettiğini gördüm, içimdeki pislik hemen "tırmala" dedi.

-Hayırlı olsun, ayrılmışsınız
-Evet çok mutluyum ( bombokum ama çaktırmayacağım)
-Belli, süper gözüküyorsunuz. ( Gayet sinirli ve cadı gözüküyorsun)
-Evet bütün arkadaşlarım ayrıldığım günden beri güldüğümü söylüyor. (ahh yavrum, o sinirden)
-Süper! bir süre dinlenirsiniz
-Tabi tabi hemen tatile çıkacağım ( hah Garantiden işsizlik parası alırsam tabi)

-Bye
-Byeeeee

Hayatımızı çoğu zaman böyle geçiriyoruz gerçi ama işte bazen insanın dalga geçesi geliyor; benim alt metnimi de siz okuyun artık :)

Düşünüyordum bir blog nasıl ve neden takip edilir diye? etrafımdakilerin yazıları beni hiç tatmin edemiyor, her bilgiye çabucak ulaştığımızdan olsa gerek, kimse ilginç gelmiyor; ego "en ilginç sen olmalısın" diyor, ama gel gör ki darmadağın beden ve ruhtan anca bunlar çıkıyor; iç savaş başlıyor; ben ile üst ben arasında yani...

dedikodu mu yapsam, yemek tarifi mi yazsam, Temel fıkraları mı anlatsam, içsel bunalımları mı, kendini geliştirmenin 80 milyon yolunu mu çözsem?

Bilemedim...Bilesim gelmedi; en iyisi ben yemek tariflerinin Nazlı versiyonu ile, tahammülün Kadir biçimini işleyeyeim...

Bir ara, bir zaman...

Karnı-Yarık

İsmi ne kadar rahatsız edici di mi? Patlıcanın karnı mı olur ayrıca? madem öyle gözleri nerede hani??

Karnıyarık da diğer hatalı yemeklerimden biri olarak yemek tariflerimde yerini aldı.

Bu sefer 1 tarif üzerine patlıcanları pijama denilen çizgili hale getirip, yağda kızarttım; elim, gözüm, kaşım heryerim yandı, çok kızdım.

Bir gün önceden yapılmış bolonez sostan kalan kıymayı da patlıcan içi için değerlendirdim ve çok mutlu oldum.

3 patlıcanı kızardıktan sonra "karnından" yardım, bir gün önceki makarna sosunu döktüm, üzerine salçalı sulu sos; fırına koydum 15 dak sonra piştiler.

ince balık etli patlıcanlar obezite hastalarına döndü, fırında doğurdu, kocaman oldu.

tabaklara koyduk, afiyetle yemeye başladık amma velakin tombul göbekli patlıcanlar iyi kızarmamış, siyah kısımları pek bir saçma oldu ama genel olarak lezzetten yırttım:)

meğer hata bende değil, tombul patlıcandaymış, daha cılız daha uzun patlıcan almalıymışım, yani Bey'in öyle alması gerekiyormuş, gördüğünüz gibi ben şahaneyim, suç beyimde ve tombiş patlıcanlarda :)

Zeytinyağlı tane biberli dolma

Bir konsept diye oturduk yine ama olmadı, sözlü fkirlerimi uçurabiliyorum ama yazılı da sınıfta kalıyorum, aklımdaki yazıya geçtiği an "puffff" herşey darmadağın oluyor.

Şimdi ben geçen gün zeytinyağlı biber dolması yapmaya karar verdim ve 3 ayrı tarif alıp, kendi bildiğimi okudum. Dolmaları itina ile doldurdum, arası boş kalınca patates koydum (yalan söyledim, Kadir akıl etti.) düdüklü de 20 dak pişirdik.

Bey akşamına yedi, bayıldı; "ama karabiber çok olmuş, kuş üzümü olsa daha tatlı olur" dedi.

iyi de ben bir avuş kuş üzümü koymuştum, nasıl tatlı olmaz hala??

yok canım hayır, kuş üzümü yerine tane karabiber koymadım, koymamalıyım...!!! off koydum; BİR AVUÇ TANE KARABİBER koydum...

ayıklanınca yeniyor ama, henüz sitem eden de olmayınca yiyoruz ailecek, severek...

Mekanlar Zamanlar

Yine üst üste denk gelince algım kayıverdi bu hallere.
-Hangi hallere
-İşte bu hallere...

Şimdi bazı mekanlar var, hayatınızda hiçbir anlamı olmayan, ilginizi çekmeyen; sonra çok sonra en özelleri, güzelleri, "en"leri yaşadığınız; tabi bazen de tam tersi. (Aynu insanlarda olduğu gibi; bu adam işime yaramaz deyip suratına bakmazsın ya, sonra eline düşersin...)

Kadir Has Üniversitesi'nin bir odasındayım; geçen sene bu saatlerde bu günlerde Akbank Caz için Kadir Has Üniversitesi Kurumsal İletişim departmanından bir yetkiliye ulaşmaya çalışıyordum. Şimdi, şu aralar tam da o odadayım; geçen sene farkına bile varmadığım, umurumda bile olmayan, alalade bir yer iken...

Üniversite çağlarım Beyoğlu, Asmalımescit çaycı Mesut'da geçti, Aksak dergisini çıkarıyorduk. Her haftasonu oradaydık, bir çay, bir bira, az poğaça, bol sigara yaşayıp gittik. Sonraları iş kadını vasfımla yürüdüm oralarda, öğle aramda nadir de olsa çay kahve içtim; Mesut Abi artık yoktu, ben de yoktum...

Lise 1 di sanırım, okulca Assos'da bir otele gittik, Eden Garden'mış adı, tam 13 sene sonra kocamla gittim, henüz kocam değildi ama eşimdi işte; o zamanın seslerini duydum, odamı anımsadım; arkadaşlarımı gördüm tek tek; gerçi facebook sağolsun, hepsini çokca görüyorum yine...

Ve evim, evimiz...Yıllarca gelip, gittim, bahçesinde oyun oynadım; bayramlarda el öptüm, şimdinin kapısının önünden öylesine geçtim, hiç kafamı uzatıp bakmadım ve şimdi huzurum, yuvam, nefesim oldu...

Nereden nereye diye bir laf vardır; bir de "ne oldum değil, ne olacağım" diye düşünecekmişsin ya; vallahi hepsi doğru billahi doğru. Diyeceksiniz nereden girdin bu kafaya??  Bu sabah Kadir Has koridorlarında yürürken geliverdi aklıma...Aslında daha çokca yazasım vardı, aklıma birsürü şey gelmişti ama yine ve yine UNUTTUM:(

Evlilik Sonrası Bürokrasi

Bu süreci ben yaşadım siz yaşamayın diyecek kadar şahane bir insan olduğum için sizinle edindiğim tüm bilgileri paylaşıyorum.

Evlendikten sonra değişmesi gerekli nüfus cüzdanı, ehliyet, pasaport, banka cüzdanları vs için yapılması gerekenler;

Nüfus Cüzdanı için;
Bağlı bulunduğunuz ilçenin nüfus müdürlüğüne gidin, yanınıza 2 foto, evlilik cüzdanını alın. Ne zaman teslim ediliyor, henüz ben de bilmiyorum.

Ehliyet için;
Bağlı bulunduğunuz ilçe emniyet müdürlüğüne gidin, yanınıza YENİ kimlik 2 foto, eski ehliyet, evlilik cüzdanı ve sürücü belge ücreti için 62 TL alın.

Pasaport için;
Bağlı bulunduğunuz ilçe emniyet müdürlüğüne gidin, yanınıza YENİ kimlik, biometrik foto, pasaport parası olan 54 TL nin bankaya yatmış dekontu ve pasaportunuzu uzatmak istiyorsanız onun parası.

Banka;
YENİ kimlik ve Aile Cüzdanınızla şubeye gidip, soyisminizi ve işlemlerinizi değiştirebiliyorsunuz.

bakmayın ben kaç gündür bu bilgilerin peşindeyim, henüz atağa geçmedim, sanırım balayı kadar sürecektir bu işler.

FYI :))

Güzel olduk biz :))))

Başka kafalara girdik, başka nefesler alıyoruz...

Çok ilginç bir deneyim yaşadık, yaşattık; benim gibi balık hafızalı biri için oldukça net her an, her görüntü; silinene kadar da fotoğraflara bakmayasım var...

Ağzımı her açtığımdaa başka düşünceleri dile getiriyor, bazen öyle bazen böyle... Hayat boyu her koşulun beni darlayacağı bir açığı bulma potansiyeli olan ben, kendimden korkar oldum. 1 yıl öncemle 1 yıl sonram arasındaki fark "hayat işte" denilenin karşılığı mı, benim balık olmamla mı alakalı, tamamen benimle mi alakalı??

Geçen yıl Nisan ayında tanıştığım şimdidin "kocacığım"ı ile yepyeni bir hayata başladık, çok eğlendik, çok güldük, çok üzüldük ama becerdik. Bu süreçte gözlemlenecek çok insan, anlaşılmaya çalışılan çok durum oluyormuş, biz de adeti bozmadık, hepsine bir bir takıldık.

Nikah salonunda hissettiğim duygu başkaydı, önümdeki tül parçası insanları görmeme engel oluyordu; belki bilinçaltı görmek istemiyordu, belki görülenler yetmiyordu; duvağın kalkamsı ile dünya aydınlandı; bu sevinç çığlığımı doğurdu, beyimin bedeni tepki verdi; ters tepti, sakince kendini everdi...

Güzel oldu, güzel olduk; yılların ahbapları, sesleri, görüntüleri yoktu, sonrasında da yoktu, hala yoklar. Bazen 28 yıl ne biriktirdim acaba diyorum, ne kaldı geriye?

Tüketim toplumuyuz ya, ben tüketim arkadaşıyım, tüketip harcamışım, bırakmamışım, böyle günde görüyormuş insan, anlıyormuş.

Biz güzel olduk, işte böyle olduk...

Azcık susun, evren nefes alsın...

Çokca uzadı bu kış, ara ara yaza çalan pis kış; kar yağmadı, hava ısınmadı; yağmur pis yağdı; güneş çıkınca suçlu gibi kaçtı ve Nisan ayında güneş hala ürkek, bulutlar asık suratlı, gökyüzü bulanık...

İnsanın hayatında sürekli bir hareket, bir haber niteliği taşıyacak şeyler olmuyor, olmayınca da yazmıyor; anca somut gerçekliğini paylaşabiliyor çünkü; içini dinleyip yazamıyor; kitaplara dönemiyor; filmlerin sonunu getiremiyor...

Benim bir dayım vardı; pek fazla ilişkimiz olmasa da, ilginç bir karakterdi; ailenin en büyük oğlu, en acı çekeni, en yalnızı ama belki içinde en mutlusu...Anılarımız fazlasıyla sınırlı, hatıralarımda sadece kol kaslarını gösterip, gövde gösterisi yapan Temel Reis endamıyla bana bakan dayım...

Telefondaki karşı ses ilk durumu izah ettiğinde, hayalgücümle nefes alan ben, üstesinden geleceğimize çok emindim; ilk doktorumuz karnındaki koca kitleyi gösterip, klasik yeminleri “yapacak birşey yok” dediğinde bile, olacağına içten içe çok inandım. Son hastane serüvenimizde ne olduğunu, niye serumlara bağlı olduğunu hiç anlamış değildi; ta ki ev anahtarını anneme verene kadar...sanırım o gün kabullenmiş ve anlamıştı, zira kısa bir süre sonra da yine en sevdiği kardeşinin dibinde veda etti.

Artık ölümlere sevinir olduğumuz için saçma bir merasim geçirdik, saçma diyaloglar, espiriler, börekler, helvalar en büyük derdimiz olmuştu, taziyeye gelen teyzelerin ise derdi çayın açık olması idi; hepsi buydu; bir insan ömrünü 2 saatte toprağa verip, yeme içme safhasına geçmiştik; hatta daha bedeni yan odadayken, helvanın irmiği kaç kilo olsun diyorduk.

Ben böylesini istemiyorum; bu kadar da gerçek olmasın; “hayat devam etmesin”; kontrolfirikler aleme hakim olmasın; bırakın ölü bir nefes alsın; bırakın ev ölüsüne sessizce saygı duruşunda dursun; iki dakka susun da evren rahat etsin...

Perşembeyi sel alsın...

Bağdat caddesindeki yangında 85 yaşında yaşlı bir amca ölmüştü 2 ay önce sanırım; niye öldüğü anlaşıldı; patlama sonrası yere düşmüş ve protez bacağı olduğu için kalkamamış ve ikinci patlamanın etkisiyle yanıp, kül olmuş...

Bu görüntüler –maalesef- hürriyet.com.tr adresinde var ve ben de ısrarla sonuna kadar seyretim; son dakika adama doğru koşan biri, ahh bir umut dedim –sonunu bile bile- ama o da çantasını almak için geri dönmüş... inanamadım; bu bir kahramanlık değil ki, ateş oralara kadar da gelmemiş, yaşlı amca ile aynı masadakiler de kaçmış, kimse arkasına bakmamış...

Dün sabah da Defne Joy Foster’ın ani ölümü çok üzdü, tanımadığım halde içim cız etti, diğer herkes gibi...ama eminim sokakta düşüp, komaya girseydi, hiçbirimiz yardım etmezdik; öldükten sonra da aynen böyle “ahh” lanırdık...

Dün gece eve gittim, annem çok kötü, ağladı ağlayacak, Defne Joy Foster’a çok üzülmüş, hiç tanımaz, bilmez. Sonra anladım 2 yaşındaki dünyalar güzeli oğluna acımış da, dayanamamış. Sonra baktım haberlere, daha cenazi çıkmadan namus bekçileri yola çıkmış; ahlaksız demişler, utanmaz demişler, tüü kaka anne demişler. Böyle zamanlarda hırslanıyorum ben; “sizin allahınız yok mu” diye bir isyan narası var ya; onu atmak istiyorum; ne çabuk “hayvanlaşabiliyorlar” onu görüyorum; belki o yangında yaşlı amcamı kafede bırakan ve sonradan çantasını almaya gelen şahsın, Defne Joy Foster için bu kaba, çirkin sözleri söylemiş olabileceğini varsayıyorum; ikisi de –varsa bir kitabınız, allahınız, tapınağınız- hiçbirine sığmıyordur çünkü eminim....

Blog içinde blog

İlginç günler geldi, geçti; fazlaca heyecanlı ve yorucu ama heyacanı hepsini bastıran cinsten. Herşeyin ötesinde insan ilişkilerinizi, kendinizi, tahammül ve sabrınızı sınadığınız büyük bir sınavdı, onu diyim de...

Ben kendime göre bayağı bir sınıfta kaldım. Bayağı tahammülsüz ve sulugöz olduğumu kabul ettim ama herşeyin sonunda, herşeye ne kadar değdiğini birkez daha anladım, şükrettim...

Aslında yazasım da yok, o yüzden özetle geçen zamanı en güzel anlatan blog.a merhaba deyin...

http://egemenesas.blogspot.com/2011/01/kardesimin-nisan.html

Sinirliyim...

Çok sinirliyim, nedeni olması şart değil, yoktu ama artık ufak ufak biriken şeylerden dolayı şu an oldukça sinirliyim; kafamda milyonlarca sivilce var, sırt ve göğüs bölgemdekiler kıpkırmızı ve ben yarın straplez elbise giyiyorum, yani sivilceli bir ergen olarak büyüyorum…

Sinirliyim çünkü kafası karışık insanlarla çalışmaktan bayağı nefret ediyorum; kafası en karışıklardan az karışığa doğru gitsem de bir an önce kendinden emin insanlara ulaşsam…

Sinirliyim çünkü iyi niyetli değilim, insanların düştüğü zor durumlar umurumda değil; hırsız mı çarpmış, parası mı gitmiş ( ki geçen hafta telefonum çalındı)

Geçen gün içimden dedim, kimseye demedim, içimden; ayy ne karanlık oda, hava alamaz insan dedim. Şimdi o odaya sürüldüm; gözlerim dolu dolu kabul ettim. Gökyüzüne elveda ediyorum, sinirliyim…

Sivilcelerim var; kaşınıyor, beni sinir ediyor; zaten sinirli olduğum için çıktılar, kızdıkça daha çok çıkıyor.

Biri var ötemde, çirkin, küstah ve ukala; gitmedi bir türlü; sinir oluyorum…

Si nir o lu yo rum!!!!!!!!

ÇARŞI I PHONE’A KARŞI!!!

Bugün gazetede bir tanıdığın yazısını okudum, Apaçiler üzerine yazmış; onları tarih ederken,

 I phone’lu demiş; doğru demiş, ben bunu bir ileriye götürüyorum ve diyorum ki; ÇARŞI I PHONE’a karşı...

Geçen hafta Beşiktaş’a gittim, telefon paltomun cebindeydi ve bütün gün çalınır kaygısı ile hep elimle tuttum, sakladım, gizledim. Beşiktaş meydanında ablamı aramak üzere telefonu elime aldım, karşı taraf cevap vermeyince yine cebime koydum ve bu telefonumla son görüşmem imiş, haberim yokmuş; 5 dakika sonra elimi cebime attım ve telefon yoktu; sırtımdan inen soğuk teri hala hatırlıyorum...

Bunu farkettiğimde Koton mağazasındaydım, hemen görevlilere söyledim; bir elemanın telefonundan numarayı çevirdik ama iş işten geçmişti, “aradığınız numaraya şu an ulaşılamıyor, çünkü kendisi parçalara ayrılmış, apaçi müziği download ediyor” diyordu.  Ben o hırsla esnafa, sağa sola saldırmaya başladım; sanırım en komiği bir telefoncuya girip, “biraz önce I phone telefonum çalındı, acaba size getirdiler mi, hani satmak için falan” dememdi. İçerideki 5 adet Apaçi saygıyla cevap verdi ama adamlara potansiyel suçlu muamelesi yapmıştım çoktan.

Apaçiler üzerine düşünürken çokca, bugün ki yazı güzel oldu; üstüne de I phone.u bu çizgifilm karakterlerine kaptırınca, anladım ki Çarşı’Lı Apaçiler I Phone’a karşı...

Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl Yeni Yıl

Hayatımın son 4 yılında yeni yıla çalışarak girmenin nefreti vardı hep; gece saat 00.00’da birbirine sarılan yarı sarhoş ve çok mutlu müşterilere bakıp, o an nerede olmak istediğimi düşünürdüm ve hiç aklıma birşey gelmezdi, zaten 5 saniye sonra mekandaki ilk çalışma arkadaşım beni gelip tebrik eder; hepimiz shotları diker, çalışmaya devam ederdik...

Dört yıl üzerine bu yıl çalışmayan biri olarak, bir sürü plan yaptık; orjinal planımızda ABD’de olmak vardı, olamadı, sonrasında da sürekli karar değiştirdik ve aslında ikimizin de ev insanı olduğumuzu anlamamız üzerine ev içi bir organizasyona gidileceğine karar verdik. Ancak ben 3-80 yattığım için gelelim, gidelim misafircilik oyunları da suya düştü ve bize acıyan annem çeşitçeşit yemek hazırladı, sonrada süslenip dışarıya gittiler. Beyimle ben üzerimizde pijamalar saat 20.00 cıvarı açlıktan tavuklara yumulduk ve 20.30’da ben yatağımda, elimde kumanda; bey koltukta, bir anda ışınlanıp, 80 yaşımıza gelmiştik...

Uzun süre televizyon seyretik ve ben tabi uyumamak için bayağı bir savaştım. Neyse ki saat 00.00’ı görebildim, ama uyusaymışım da farketmezmiş, bayağı donuk bir halde beyime “ aaa havai fişeklere bak” deyip, usulca sarıldım. Sonra yatağıma geri dönüp, 45 dakika sonra da uyudum.

Sokakları, coşmayı, alkolle eğlenmeyi sevmiyorum tamam ama bu da bayağı acımasızca ve saçmaydı. Bayağı eğlendiremeyen, düşünürken güldüremeyen bir karakter olduğumu bu sıralarda anladım ve açıkcası kendime çok bozuldum. Bazılarının ukala ve dengesiz karakterleri üzerine hep düşünüp, ne kadar yapay ve sıkıcı olduklarını bilirdim ama kendimin bu kadar vasat olduğunu bu yıl öğrendim. Bayağı pijamalı, uykucu, uyuz, domuz olma potansiyelimi atlamış, bunca yıl görememişim.

Ama inanmıyorum yeni yıla nasıl girersen, öyle gider hurafesine. Hem 2011 tek sayı; herşey muhteşem olacakmış; bey öyle dedi...

Bu aralar...

Facebook üyeliğini iptal edince; "ee seni nereden takip edeceğiz" serzenişleri arttı; madem öyle "arar, halimi hatrımı sorarsınız" dedim; ama anlaşılmadı sanırım:))

Alttaki yazıda yazdığı gibi belimde oluşan disk yırtığından dolayı epüdüral steroid iğne oldum, özetle yırtılan diskime kortizon verdiler; ağrılarım geçecekmiş; umutla bekliyoruz...

Operasyon Acıbadem Maslak hastanesinde oldu; ilk geldiğimiz günden beri nedense sinir oluyoruz bu hastaneye ve sinir oldukça da aradığımız doktorlar burada çıkıyor...Doktorumuz öğlen 14.30’da gelin; saat 15.30’da alırız dedi. Saat 14.50’de koluma kelebek takılmış, tamamen hazırdım ve henüz operasyona dakikalar vardı. Kolumdaki kelebek beni deli ediyordu. Saat 15.30’u da geçince benim bey kaynamaya başladı; hemşire de bütün saflığıyla önce “doktor henüz gelmemiş” dedi, sonra da “hasta bakıyor”. İnanamadık; kolumda 40 dakikadır kelebek, üzerimde önlük öylece bekletiyorlar; koca ACIBADEM MASLAK hastanesi...

Doktorum 15 dakika rotarla geldi, ve ameliyat masasına yattım, içeride neşeli bir hava, ben henüz ayık; derken ameliyatın yapılması için şart olan cihazın bozuk olduğu çıktı ortaya, ikincisi geldi; o da bozuk ve son şansımız 3.makina çalıştı ve beni ameliyathaneye girdikten 25 dakika sonra bayılttılar, uyandığımda doktorum belime yapılan işlemi ve resimlerini gösteriyordu, incecik iki şiş uzunluğunda iğneler sağ ve sol taraftan omuriliğimdeki yırtık diske girip, ilacı yaymıştı. Doktorum iki bacağını bir süre hissedemeyeceğimi söyledi ki hayal etmesi bile korkunç, bayağı üstüne basamadım.

Şimdi evde yatıyorum; sadece tuvalet ve yemek için kalkmama izin var. Sonrasında umarım herşey daha kolay olacak; hayatıma da bir sürü kısıtlama geldi, eğilmek yok, ağır kaldırmak yok, hafif kaldırmak yok; ayakta sabit durmak yok; çok oturmak yok; fiziktedavi, yüzme ve yoga ile beli, sırtı güçlendirdikten sonra normale daha yakın olacakmışım...

Facebook olsaydı ameliyat resimlerini koyardım ama maalesef yok...

Geçmiş olsun...

EPİDURAL STEROİD ENJEKSİYONU

  

Genel bilgi:

Epidural steroid enjeksiyonu ; boyun , kol , bel ve bacak bölgelerinde sinirlerin sıkışmasına ve uyarılmasına bağlı olarak gelişen ağrıları geçirmek için kullanılan cerrahi-dışı bir girişimsel ağrı tedavisi uygulamasıdır. Disk fıtıkları ( bel- boyun fıtığı ) , disk kayması ve dar omurilik kanalı gibi durumlarda ağrıyı kontrol altına almak için kullanılır. Epidural enjeksiyon ile hasarlı olan spinal sinir etrafına epidural aralık aracılığıyla etkisi uzun süren bir depo steroid ve erken dönemde rahatlamayı sağlaması ve sonrasındaki refleks aktiviteyi önlemesi için de lokal anestezik içeren bir ilaç karışımı yapılır.

Epidural steroid uygulamasının etkisi hastadan hastaya değişmekle beraber problemin başlamasından sonraki ilk altı ay içinde yapılan müdahalelerde semptomları yeni başlamış hastaların %80-90’ ında düzelme sağlanır ve ileri tedavi gerektirmezler; daha geç olgularda % 50-70 hastada 2 ay ile 1.5 yıl ve üzerinde bir süre rahatlama sağlanır.

Epidural steroid enjeksiyonunun amacı ağrıyı gidererek hastanın normal yaşamına dönmesinin ve gerekiyorsa fizik tedavi ve egzersiz programına ağrısız katılmasının sağlanmasıdır. 

Epidural steroid enjeksiyonu nedir?

Enjeksiyon uzun etkili bir depo steroid ve bir lokal anestezik ajan içerir. Epidural aralık aracılığıyla ilaç , sıkışmış veya etkilenmiş olan spinal sinire ulaşarak o bölgedeki yangı ve ödemi azaltarak sinir üzerindeki baskı ve etkileşimi ortadan kaldırmak suretiyle ağrıyı giderir.

Girişim , devamlı radyolojik görüntüleme altında C-kollu skopi kontrolü ile 2 teknik uygulanarak yapılır :

1) İnterlaminar teknik : Omurganın ortasından girilerek ilaç epidural aralığa yapılır. İlaç , sinirlerin çevresine serbest olarak dağılır.  

   

2) Transforaminal teknik : İlaç , problemli olan spinal sinirin omurgadan çıktığı delikten bir iğne ile girilerek etkilenen sinirin etrafına yapılır. Tedavi için hedeflenen sinire yönelik bir girişimdir.

Kimlere epidural steroid enjeksiyonu yapılabilir?

Boyun , kol , bel ve bacak ağrısı olan hastalar epidural steroid enjeksiyonundan fayda görebilir. Girişim özellikle aşağıdaki durumlarda faydalıdır:

1) Disk fıtığı = Omurlararası diskin jelimsi iç çekirdeğinin diskten dışarı fıtıklaşarak bel- boyun sinirlerine baskı yaptığı hastalar.

2) Spondiloliz – Spodilolistezis = Omurganın alt ve üst eklemleri arasında kırık , zayıflama ve kaymaya bağlı ağrısı olan hastalar.

3) Dar omurilik kanalı - Spinal Stenoz = Omurilik kanalında ve spinal sinir kanalında sinirin sıkışmasına bağlı olarak özellikle yürümekle ağrısı olan hastalar.

  

Epidural steroid enjeksiyonunu kim yapar?

Epidural steroid enjeksiyonu , C-kollu skopi kontrolü altında epidural ve transforaminal girişimleri uygulayıp , tüm tıbbi takibini yapabilecek yeterlilikte ağrı tedavi eğitimi almış olan anestezi uzmanları tarafından ameliyathane koşullarında tamamen steril ve aseptik koşullar altında gerçekleştirilir. 

Epidural steroid enjeksiyonundan önce ne yapılmalı?

Girişim gününde başlayan veya daha öncesinden başlamış olan grip , sinüzit veya benzeri bir enfeksiyonunuz varsa yahut sebebi saptanmamış da olsa yüksek ateşiniz varsa girişimden önce mutlaka doktorunuza bildiriniz.

Aspirin® , Coraspin® gibi kan sulandırıcı ilaçlar ve gingko biloba içeren Tebokan® , Bilokan® türü ilaçlar 10 gün önceden kesilmeli.

Özel durumlarda kullanılan pıhtılaşma önleyici ilaçlar ( Coumadin® , Plavix ®) da size bu ilaçları kullanmanızı öneren hekimle görüşüp hekim onayını almanızın ardından en az 1 hafta önceden kesilmeli.

Girişimin 5 saat öncesinden itibaren tamamen aç ve susuz kalmanız ; herhangi bir katı-sıvı gıda , su ve çay almamış olmanız gerekmektedir. Eğer devamlı olarak kullanmanız gereken kalp , şeker veya tansiyon ilacı varsa doktorunuzla görüşerek ilaçları nasıl almanız gerektiğini sorunuz.

Girişim günü mevcut en son tarihli görüntüleme yöntemi ve filmleri ( MR – EMG – Tomografi ) beraberinizde getiriniz.

Mutlaka size eşlik edebilecek bir refakatçi ile geliniz , yalnız gelmeyiniz. 

Epidural steroid enjeksiyonu nasıl yapılır?

Epidural steroid enjeksiyonunun amacı , ilacı ağrıya sebep olan bölgeye en yakın noktaya ulaştırmaktır. Girişim tamamen steril ve aseptik olarak ameliyathanede ve ameliyat koşullarında , C-kollu skopi ile sürekli görüntüleme altında yapılır. Girişim sırasında genel anesteziye , yani , hastanın narkoz ile uyutulmasına gerek yoktur. Uygulama yaklaşık olarak 10 – 45 dk. sürer.

1.Aşama: Hastanın hazırlanması

Girişim günübirlik bir uygulamadır ,yani , hastaların çok büyük bir kısmının girişimden önce veya girişim sonrasında hastanede yatmasına gerek olmaz. Hasta girişim saatinden 15 dakika önce gelerek girişim için hazırlanır.

Hastanın günlük kıyafetleri çıkartılarak bir önlük giydirilir. Hasta ameliyathaneye alınır. Eğer transforaminal girişim tekniği uygulanacaksa hasta girişimin yapılacağı özel masanın üstüne yüzüstü yatırılır. Karın altına bel kavsini düzeltmek için ince bir yastık konulur. İnterlaminer teknik ile girişim uygulanacak hastalar ise yan yatırılırlar.

Anestezi uzmanı tarafından kan basıncı ve kan oksijen düzeyleri monitörler aracılığıyla devamlı takip edilir. Anestezi uzmanı tarafından hastaya sakinleştirici ve kaygı giderici ilaçlarla sakinleştirme - sedasyon yapılır. Girişim yapılacak bel-boyun bölgesi antiseptik bir solüsyon ile birkaç kez silinerek cilt mikroplardan arındırılarak temizlenir. Girişim bölgesi steril ameliyat örtüleri ile örtülür ve 2. aşamaya geçilir. 

2.Aşama: Girişimin uygulanması

Girişim yapılacak bölge ince bir iğne ile uyuşturulur. Bilgisayar destekli C-kollu skopi ile devamlı görüntüleme altında özel iğne ile ciltten enjeksiyon yapılması planlanan bölgeye girilir , iğne devamlı görüntüleme altında epidural aralığa ilerletilir.

Transforaminal tekniğin uygulandığı bazı durumlarda stimulatör kullanılarak hedeflenen sinire yakınlık , iğnenin ucundan verilen düşük elektrik akımını hastanın hissettiği düzeye göre ayarlanır. Bu sırada hasta bacağında elektriklenme ve atma şeklinde bir hareket hissedebilir. Her iki teknikte de iğnenin yerini ve ilacın yayılımını doğrulamak için çok düşük miktarda , röntgen altında görülme özelliği olan radyo-opak madde verilir. İğnenin en uygun pozisyonu doğrulandıktan sonra ilacın enjeksiyonuna başlanır. Hasta bu sırada bel kısmında hafif bir dolgunluk ve baskı hissedebilir. Enjeksiyon bittikten sonra iğne çıkartılarak girişim sonlandırılır.  

Girişimden sonra ne olur?

Hasta 1- 3 saat derlenme odasında istirahat ettirilir. Enjeksiyondan sonra belde ağrı ve girişimin yapıldığı bacakta geçici bir uyuşma ve ağrı olabilir. Girişimden sonra azalan veya geçen ağrı 4-6 saat içinde tekrar başlayabilir. Bu durum lokal anesteziğin etkisinin ortadan kalkmış olmasından kaynaklanır. Uzun etkili steroidin asıl etkisi 24-48 saat içinde tam istenilen düzeye gelir ve hastanın ağrısı 12-24 saat içinde ortadan kalkmaya başlar.

Girişim günü istirahat önerilir. Sonraki 2 gün de beli ve boynu aşırı zorlayacak hareketlerden kaçınılmalıdır. Hasta kullanmakta ağrı kesicilere devam eder. 2 hafta sonra kontrole gelir.

Sonuçlar nasıldır?

Şikayetleri aylar içerisinde başlamış , erken dönemde müdahale edilen hastaların % 70 - 90’ ında olumlu cevap alınır ; mühim bir kısmında şikayetler tamamen ortadan kalkabilir. Hastanın gösterdiği cevaba göre girişim 2 hafta sonra tekrarlanabilir ama 1 ayda 2’ den fazla enjeksiyon önerilmez. Hastalarda 6 ay ile 2 yıl ve daha fazla bir süre iyilik hali sağlanabilir.

Girişim sonrası bel ve boynunu koruyan , egzersiz ve fizik tedavi hareketlerini yapan hastalarda çok daha tatmin edici ve uzun süreli sonuç alınır. 

Kimlere Epidural steroid enjeksiyonu yapılmaz?

Aşağıda tanımlanan hastalara girişim yapılmaz;

1) Girişim döneminde aktif enfeksiyonu olan ,
2) Gebe olan veya olma ihtimali olan ,
3) Kanama , pıhtılaşma bozukluğu olan ,
4) Girişim bölgesinde enfeksiyonu olan ,
5) Girişim yapılmasını kabul etmeyen hastalara girişim yapılmaz. 

Riskler nelerdir?

Şeker hastalığı olan hastalarda 1-2 hafta şeker düzeninde bozulma gözlenebilir, ek ilaç gereksinimi nadiren gerekebilir.

Epidural steroid enjeksiyonu yapılan hastalar içerisinde literatürlere göre 40-60 bin hastada bir sıklıkta enfeksiyon görülme ihtimali mevcuttur ama girişimi ameliyathanede mutlak steril koşullarda gerçekleştirmek suretiyle ve alınan ek önlemlerle bu olasılık en düşük düzeye çekilir.

Çok nadir olarak geçici başağrısı olabilir. Sinir hasarı da çok nadir görülen bir durumdur.

Kullanılan steroide bağlı olarak vücutta sıvı tutulması olabilir. İlk hafta mümkün olduğunca tuzsuz diyetle bu durumun önüne geçilebilinir.